De leugen regeert....en bedreigt Israël

Hoe sterk Israël militair en economisch ook is, het zal de strijd qua beeldvorming nooit meer winnen. Dit is dan ook de grootste bedreiging voor het voortbestaan van de staat Israël.

De spanning in het Midden-Oosten loopt snel op. Naast alle doffe ellende in de regio, zoals in Syrië, Egypte, Irak en de atoomdreiging vanuit Iran, wordt de spanning rondom het conflict tussen Israël en de Palestijnen ook steeds groter.

De VS, ondersteund door onder andere de EU, zet alles op alles om op korte termijn een "vredesverdrag"  af te dwingen en stelt tijdens dit proces ook allerlei deadlines. Dit is echter een gevaarlijke koers, want wat als dit niet lukt..... Het niet slagen om voor de deadline te komen tot een overeenkomst zou een ideale aanleiding kunnen zijn voor de Palestijnen en andere radicalen om opnieuw door geweld,  bijvoorbeeld een derde intifada, Israël proberen te dwingen tot onverantwoorde concessies.

De vraag is echter of een militaire dreiging, een dreiging van geweld, terroristische aanslagen, dood en verderf onder bezoekers van pizzeria's of reizigers in bussen, de ergste dreiging voor Israël is. Ik denk het niet.

De leugen is het belangrijkste wapen in de strijd tegen Israël.

"Palestijnse volk"

De meesterzet van de grote leugenaar is namelijk het uitgevonden "Palestijnse volk".  Er zijn niet drie, niet twee, er is zelfs niet een Palestijnse leider te noemen van een onafhankelijke soevereine Palestijnse staat van voor 1967, of voor 1948, of wanneer dan ook in de geschiedenis.

De creatie van een Palestijns volk is echter een meesterzet gebleken in de geschiedenis van Israël sinds 1948, of eigenlijk sinds 1967, want pas toen werd een nationaal Palestijns bewustzijn geraffineerd in de wereld gezet.

Als je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, het wordt vanzelf “waarheid” . De term “Palestijns volk”  is ondertussen uitgegroeid tot een geaccepteerd begrip, zonder dat men beseft dat de geschiedenisboeken van dit “volk”  uit 1 blanco pagina bestaat. Gecentreerd, met hoofdletters, staat midden op deze blanco pagina in koeienletters: “GEWELD” .

Regen van raketten

Geweld: van vliegtuigkapingen tot een aanslag op het Israëlisch Olympisch team in München, van aanslagen op bussen en pizzeria’s en 2 intifada's, tot een regen van raketten op Israëlische burgercentra.

Daartussen is en wordt alles uitgeprobeerd om zich te verzetten tegen de staat Israël en het Joodse volk. Een volk  dat het toegewezen stuk land,  dat oorspronkelijk op basis van het originele verdelingsplan van de Volkerenbond veel groter was, morrend heeft geaccepteerd, terwijl de Arabische / islamitische landen van het begin af aan überhaupt tegen de vorming van een Joodse staat  zijn geweest.

Echter, de Volkerenbond, de UN, de “wereld”  heeft in 1947 besloten land toe te wijzen aan het zwaar getroffen Joodse volk. Dit volk had, gezien ook de historische banden met dit stuk land, een buitenprovincie van het Ottomaanse Rijk en later onderdeel van Brits mandaatgebied, recht op dit stukje land. Stukje, omdat dit in omvang in het niet valt bij het 640 keer grotere omliggende Arabisch grondgebied.

Vanaf dag 2, 15 mei 1948, werd Israël echter in haar bestaansrecht bedreigd. Direct vielen omliggende landen Israël aan, maar op wonderbaarlijke wijze hield Israël echter stand en wist het zelfs zijn grondgebied uit te breiden. Israël werd in deze fase van binnenuit aangevallen door de Arabische inwoners van dit stuk Brits Mandaatgebied, ondersteund door omliggende Arabische naties, zoals het net ontstane Jordanië, Irak, Syrië en Egypte.. Echter, in deze tijd was nog geen sprake van een “Palestijns Volk”.

Verandering van tactiek

Na de smadelijke nederlaag van de Arabische legers in 1967, dat een zoveelste poging was Israël militair te vernietigen, veranderde men van tactiek. Het “Palestijnse volk”  werd uitgevonden.

Door de Arabische inwoners  van Israël een nationale  identiteit te geven, werd het conflict op een ander niveau gebracht. Een strategische zeer goede zet, met desastreuze gevolgen tot op de dag van vandaag.

De huidige generaties weten door gebrek aan kennis namelijk niet beter dan  dat het Palestijnse volk bruut wordt onderdrukt door een machtig Israëlisch leger, dat op een agressieve wijze het land heeft afgepikt van een vreedzaam en welwillend volk, dat al eeuwen lang een rijke en culturele geschiedenis heeft opgebouwd in het door hun geliefde land dat hen afgepakt is.  Maar zo zit het dus niet.....

Naïeve mensenrechtenactivisten

Massa’s naïeve mensenrechtenactivisten hebben zich het lot aangetrokken van dit volk alsof het de onderdrukte indianen , Armeniërs of  Aboriginals betreffen en spreken heden ten dage van etnische zuiveringen en apartheid, alsof Israël de wandaden begaat zoals die begaan zijn door de Nazi’s, de Turken, Zuid-Afrika of de Hutu’s en de Tutsi’s.

Zelfs christelijke aanhangers van vervangings-,vervullings- en/of de bevrijdingstheologie, nemen deze termen zonder schroom over, waardoor een zelfde sfeer gecreëerd wordt als de sfeer zoals christelijk Europa met Duitsland voorop heeft gecreëerd voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog en die geleid heeft tot de Holocaust.

Missie geslaagd

Door het geven van een massieve identiteit aan een volk dat geen volk was is het zicht op de achterliggende oorzaken volledig vervaagd. Missie geslaagd, vanuit Arabisch/Islamitisch perspectief uiteraard.

Het onweerlegbare feit is namelijk dat door alle zogenaamde vredesactivisten, Human Rights vechters en andere ondefinieerbare Pally friends (van linkse politici tot ontwrichte christenen zoals Van Agt en ontspoorde personen als Gretta Duisenberg) voorbij gegaan wordt aan de “onwelwillendheid” van de Arabische naties om het bestaansrecht van Israël te erkennen op basis van het in 1947 door de UN opgestelde en geaccepteerde verdelingsplan. Door de UN opgesteld en geaccepteerd, bij meerderheid!

Meten met twee maten

Laten nu net deze activisten in  alles de UN/VN als hoogste (moreel) gezag accepteren en Israël verwijten alle resoluties aan zijn laars te lappen. Dit heet meten met twee maten.Er kan hier dus geen sprake zijn van het “kip-of-het-ei” syndroom: het verdelingsplan was helder, Israël heeft dit morrend geaccepteerd, terwijl de omliggende Arabische naties een dag na de onafhankelijkheidsverklaring op 14 mei 1948 besloten een poging te doen Israël weer van de kaart te vegen.

Een oorlog leidt altijd tot vluchtelingen, zo ook in deze onafhankelijkheidsoorlog. Honderdduizenden toen nog Arabische inwoners (later dus het Palestijnse volk genoemd) hebben, veelal n.a.v. oproepen van Arabische leiders om Israël te ontvluchten in afwachting van de glorieuze overwinning door de Arabische naties, het land verlaten.  Tijdelijk dachten ze dus.

Maar ook waren er honderdduizenden Joodse vluchtelingen die, ook met achterlating van hun bezittingen, verjaagd werden uit de omliggende Arabische naties. Deze vluchtelingen werden echter niet opgeroepen door de Joodse leiders om te vluchten, maar moesten vluchten. Over het recht op terugkeer van deze Joodse vluchtelingen en/of vergoeding voor verloren bezittingen, wordt echter nooit gesproken door alle activisten en Pally friends.

Wat is er dan aan de hand? Waarom is het beeld zo vertroebeld? Waarom zijn de emoties zo heftig als het gaat over een stuk land dat 640 keer kleiner is dan de omliggende Arabisch/ islamitische naties? Waarom  krijgen immer voortdurende conflicten in Afrika, die een veel groter aantal slachtoffers kennen als gevolg van bizarre wreedheden (zoals het door vijandige soldaten doorboren  van de schede van de vrouw om de man te traumatiseren zodat hij niet meer kan vechten), vele malen minder aandacht en maken zich zo weinig mensen hier druk om?

 

Vaak wordt gezegd dat Israël als land is ontstaan als gevolg van de Holocaust.  Dat is historisch niet juist, omdat het streven naar een Joodse staat (Jews Homeland) al openlijk werd betracht gedurende de 19de eeuw.  Hooguit dat de Holocaust de zaak versneld heeft. Het roepen dat Israël als gevolg van de Holocaust is ontstaan getuigt dus van gebrek aan historische kennis, maar maakt ook onderdeel uit van "de leugen als wapen"  tegen Israël. Het is echter een heel effectief wapen, omdat de generatie die het ontstaan van Israël en de daarna gevoerde oorlogen aan het uitsterven is en de huidige generatie simpelweg de kennis ontbeert en er ook geen interesse voor heeft.

 

Door valse verhalen / leugens kunnen mensen kapot worden gemaakt en ten onder gaan, maar ook volken en landen kunnen op deze wijze ten onder gaan. Dat is op dit moment de inzet, DE strategie. Oud-premier Van Agt haalde dit zelfs onbewust aan tijdens een recente lezing door te stellen: “militair kan men niet winnen van Israël, daarom geef ik zoveel mogelijk lezingen. Sommige stenen krijg je namelijk niet kapot met geweld, maar continue druppelen op een steen holt  deze steen vanzelf  uit” .

Boycotten en desinvesteringen

Naast Van Agt, Duisenberg, Van Bommel etc. vormt internationaal de BDS-beweging een gevaar voor Israël. Zij tracht middels Boycotten en Desinvesteringen bedrijven en landen te dwingen af te zien van het drijven van handel met Israël, om zo internationaal Israël te isoleren en Israël te maken tot een paria van deze wereld.

Helaas moeten we vaststellen dat Nederland voorop loopt in de stoet morele eenzijdige laagvliegers. De uiterst geraffineerde minister Timmermans heeft bedrijven als Vitens, PGGM en Royal HashKoning zover gekregen zich terug te trekken. Hij spoort deze bedrijven echter niet aan zich terug te trekken uit landen als Rusland, Irak, Pakistan, Turkije etc, waar begrippen als democratie, vrijheid en gelijkheid van een totaal andere orde zijn.

Maar wat is dan die leugen?

De leugen is in feite de gevormde en opgedrongen beeldvorming, door het stelselmatig gebruik van onjuiste en onterechte bewoordingen , zoals "bezette gebieden" in plaats van betwiste gebieden, termen als "Israël is apartheid" etc..

Oneindig lange lijst met leugens

Beweren dat Joden tot 1948 niet meer in het land hebben gewoond en pas toen zijn teruggekeerd, Palestijnse beweringen dat Jezus een Palestijn was, dat er geen Joodse tempels hebben gestaan op de plek waar nu de Rotskoepel staat op het tempelplein in de Oude stad van Jeruzalem, etc... De lijst van leugens is oneindig lang aan het worden.

Zo wordt op een uiterste geraffineerde wijze Israël historisch gezien "Ont-Joodst" en daarmee het internationale draagvlak voor een Joodse staat ondermijnd. Dat is dan ook de reden voor Netanyahu om de erkenning van Israël als Joodse staat overeind te houden.

Maar de strijd tegen de voortdurende leugen is niet, nooit te winnen. De voortschrijdende tijd is namelijk de helper van de leugen. Generaties komen en gaan, en met het gaan verdwijnt het historisch besef, kennis en houvast.

Het zijn dan ook niet de Israëlische leiders die baat hebben bij het rekken van de vredesonderhandelingen, het zijn de Palestijnse leiders die hier baat bij hebben. En door bizarre eisen te stellen passen zij deze tactiek ook geraffineerd toe.

En met succes. Helaas.

Daarom, zodat u het niet vergeet, nog maar even kort en krachtig:

Het grootste probleem is het “uitgevonden” Palestijnse volk.

De echte aanleiding is het door de Arabisch / islamitische landen niet erkennen of accepteren van een Joodse staat.

De ware oorzaak is het feit dat het conflict ten diepste niet gaat over land, maar een geestelijk conflict betreft, tussen religies en culturen.

NB. Bovenstaande tekst is een bewerking van "De leugen als belangrijkste wapen tegen Israel":
http://israeleenstaatterdiscussie.blogspot.nl/2012/05/de-leugen-als-belangrijkste-wapen-tegen.html

Het gevecht dat Israël niet kan winnen

Vrijdag 14 februari schreef  Jan van Benthem in Het Nederlands Dagblad een opiniestuk met bovenstaande titel. Ik vermoed dat weinig mensen het hiermee oneens zijn.

Interessant is om te analyseren wat de oorzaak is van deze uitkomst. Deze uitkomst wordt namelijk niet bepaald door internationaal recht en VN-resoluties, maar is meer de uitkomst van een slijtageslag die al meer dan 65 jaar aan de gang is.

Over het internationaal recht en VN resoluties is al heel veel en vaak geschreven, met verschillende conclusies. Mijn mening is hierin helder en daarom houd ik het wat dit betreft kort:

 1.  Israël heeft geen “Palestijns”  grondgebied verovert, slechts door Jordanië in 1948 onrechtmatig veroverd land in bezit genomen tijdens een verdedigingsoorlog in 1967, dat conform internationaal recht is toegestaan. Er kan dan ook geen sprake zijn van bezette gebieden.

2. Wel kunnen we spreken over betwistte gebieden. Op zich ook vreemd, omdat het streven naar een Palestijnse staat pas ontstond rond de periode dat Israël deze gebieden in ‘67 onder zijn beheer stelde. Gedurende de internationaal nooit erkende bezetting door Jordanië was er geen Palestijns nationaal streven en sprak ook niemand over bezette/betwistte gebieden.

3. In de verschillende gesloten akkoorden is afgesproken dat door onderhandelingen de grenzen van een tweestaten-oplossing bepaald zouden worden. De internationale druk op Israël om de grenzen van de groene lijn van '67 te respecteren komt niet voort uit een clausule in welke overeenkomst dan ook, maar is een inmenging en ongewenste bemoeienis van een groeiende anti-Israël coalitie.

Maar wat is dan mijn punt ? Mijn punt is dat de generatie die getuige is geweest van de oprichting van de staat Israël en de verschillende gevoerde oorlogen , aan het uitsterven is. De huidige generatie mist vaak ieder historisch bewustzijn, zowel van onze nationale geschiedenis als de internationale geschiedenis.

Dat geldt voor zowel Christelijke als niet Christelijke generatiegenoten.

Daarnaast geldt voor Christenen dat ook zij onderhavig zijn aan de moderne tijdsgeest en weinig inzicht hebben in onze wortels en daarmee haast geen weerwoord hebben om ook vanuit bijbels perspectief de ontwikkelingen sinds 1948 goed te kunnen duiden.

Het ontbreken van historische feitenkennis en een westers Christendom dat zich niet bewust is van haar wortels is DE zwakke plek waardoor bewegingen als BDS juist nu zo sterk voet aan de grond kunnen krijgen en zij heimelijk, zoals Jan van Benthem ook vaststelt, kunnen werken aan het verwezenlijk van hun echte doel: Israël van de kaart vegen.

Hieruit blijkt dus dat een “eerlijke” verdeling van het land slechts de vermomming is van een dieper streven, voortkomend uit een ideologische en geestelijke strijd. Helaas willen zelfs vele Christenen dit niet erkennen. “Geef die Palestijnen gewoon hun land, stop met bouwen in de bezette gebieden, dan komt er vrede”  wordt binnen de kerken veel gehoord.

Veelzeggend zou moeten zijn dat de Palestijnen de terugkeer eisen van alle vluchtelingen, inclusief die van de derde generatie. Het enige doel hiervan is het “ont-Joodsen”  van Israël, dat vreemd genoeg door de VN gesteund wordt. Dit opgeëiste recht van terugkeer van alle generaties geldt voor de VN opvallend genoeg wereldwijd ook alleen voor Palestijnse vluchtelingen.

De wereld wordt Israël moe, omdat er geen verankering meer is vanuit  historisch besef en vele Christenen door gebrek aan Bijbelkennis geen binding meer hebben met Israël of het Joodse volk.

Generaties komen en generaties gaan. Met het verstrijken van de tijd vergaat ook de kennis.

Tijd is dus in het voordeel van de Palestijnen. Door onmogelijke eisen te stellen, zoals het recht op terugkeer van alle vluchtelingen, het opeisen van de Oude stad, het hart van het religieuze en historisch culturele Jodendom en dus Israël, sleept het onderhandelingsproces zich maar voort. Hierdoor zal blijken dat het gevecht op lange termijn door Israël niet te winnen zal zijn.

Moeten we kritiekloos achter Israël staan ? Welnee, het zijn net echte mensen, ook in Israël worden veel (politieke) fouten gemaakt. Maar Israël dwingen tot gebaren van goede wil, tot concessies en een geforceerde vrede opleggen, zonder dat de Palestijnen tot gebaren van goede wil, laat staan tot wezenlijke concessies gedwongen worden, is de Palestijnen en haar omliggende Arabische-Islamitische broeders op een ongelooflijk naïeve wijze in de kaart spelen.

Het zou zo maar kunnen dat de negatieve gevolgen van een dergelijke houding, ook voor het Westen, veel groter zijn dan de huidige situatie.


Zie ook "De leugen regeert.... en bedreigt Israel": 
http://israeleenstaatterdiscussie.blogspot.nl/2014/02/de-leugen-regeerten-bedreigt-israel.html

Met Pasen krijgt Pesach zijn werkelijkheid in Jezus Christus.

Ooit vierden de eerste gemeenten, naast de andere Joodse feesten uit Leviticus 23, Pesach. Jezus vierde tenslotte ook Pesach samen met zijn discipelen.

Al vrij snel na de verwoesting van de Tempel in 70 n.C. verschoof het christelijk-religieuze centrum naar Rome. Israël, Jeruzalem was verwoest. Keizer Constantijn regeerde aan het begin van de derde eeuw en wordt algemeen gezien als de grondlegger van de Kerk. Omdat deze keizer een groot rijk te besturen had en hij ieder toch tevreden wilde stellen vermengde hij de verschillende godsdiensten met elkaar.

Zo werd door hem ingesteld dat de geboortedag van Jezus samen moest vallen met de viering van de geboortedag van de god van het Romeinse rijk: de onoverwinnelijke zonnegod Sol Invictus op 25 december.

Een van de uitspraken die aan Constantijn wordt toegedicht is: “Want het zou buiten elke maatstaf ongepast zijn als wij op het heiligste van alle feesten de gewoonten van de Joden zouden volgen. Laten wij daarom niets gemeen hebben met dat afschuwelijke volk”      

Zo werd Pasen losgekoppeld van Pesach en werd het Paasfeest van af toen gevierd op de feestdag van Astarte (Ishtar,...Easter...), godin van de hemel en vruchtbaarheid.

"Is dat relevant voor ons als Christenen?" vraagt u zich misschien af. Wat moeten wij hiermee ?

In de eerste plaats geeft de uitspraak van keizer Constantijn een glimp weer van het ongekende anti-Joodse sentiment dat aanwezig was in / veroorzaakt werd door de Kerk.

Een ander belangrijk punt is de constatering dat de Kerk al meer dan 1.700 jaar vervreemd is van zijn oudste Broeder, Israël, en niet samen met zijn oudste broeder Gods Feesten viert. Leviticus 23 is volstrekt helder: God zegt in Lev 23:2  “Dit zijn mijn feesttijden”, die Hij instelt als een “altoosdurende instelling”.

Het is bijzonder indrukwekkend te ontdekken hoe het lijdensverhaal van Jezus exact overeenkomt met de rituelen rond Pesach, hoe Pesach zijn werkelijkheid krijgt in wat Christenen Pasen noemen.

Zo was het Lam dat geofferd werd voor de natie door de hogepriester op het Tempelplein afkomstig uit Bethanië. Ook Jezus kwam Jeruzalem binnen vanuit Bethanië, op een ezel, vier dagen voordat Hij gekruisigd werd. Het Lam der natie moest vier dagen lang onderzocht worden op gebreken, omdat alleen een gaaf lam volgens de voorschriften geofferd mocht worden.  Ook Jezus werd vier dagen lang op verschillende wijze “onderzocht” door Farizeeën en Sadduceeën, door Annas en Kajafas en Herodes en Pilatus, die uiteindelijk zijn handen wast in onschuld omdat hij geen overtredingen kon constateren.

Na vier dagen moest het Lam der natie gebonden worden op het  3^de uur na zonsopgang: Jezus werd gekruisigd op dat zelfde uur. Op het 9^e uur slachtte de hogepriester het Lam voor de natie : op het zelfde uur legde Jezus zijn leven af. Dit zijn slechts enkele voorbeelden hoe exact Jezus werkelijkheid gaf aan de schaduw die Pesach in zich droeg.

Het is zeer bijzonder te ontdekken hoe ongelooflijk precies God zijn plan en zijn vastgestelde tijden heeft opgesloten in Zijn feesten. Het Hebreeuwse woord voor samenkomst, dat gebruikt wordt in Lev 23:2 is Mikra. Een van de betekenissen van dit woord is repetitie. Het is dus niet vreemd te constateren dat wij, in de wetenschap dat God zijn plan en vastgestelde tijden besloten heeft in zijn Feesten, opgeroepen worden Zijn feesten te repeteren totdat zij van hun werkelijkheid worden voorzien in Jezus Christus. Dit geldt voor de 7 hoofdfeesten (Pesach, Het feest der Ongezuurde broden, het Eerstelingfeest,  het Wekenfeest, het Bazuinenfeest, Yom Kippoer en het Loofhuttenfeest) en de Sabbat. De eerste vier feesten hebben reeds hun eerste exacte invulling gekregen door / in het lijden en de opstanding van Jezus Christus en de uitstoring van de Heilige Geest.

Als we de diepe profetische betekenissen ook van de laatste drie feesten gaan onderzoeken zullen we ontdekken dat zij hun werkelijkheid, hun invulling nog gaan krijgen in Jezus Christus bij zijn wederkomst.

Daarom zullen we terug moeten naar onze Joodse wortels om samen met onze oudste broeder de enorme rijkdom te vieren van de diepe betekenis van Gods feesten en zo Gods plan en vastgestelde tijden te mogen ontdekken. Om via Zijn feesten , via Jezus, dichter bij God te mogen komen.

Timmermans stelt de verkeerde prioriteiten

Dat Minister Timmermans als minister van Buitenlandse Zaken een uitdagende en complexe portefeuille beheert zal niemand vreemd in de oren klinken. De noodzaak om de juiste prioriteiten te stellen evenmin.

Daarom roept het ook vragen op dat Timmermans meent werk te moeten maken van het op de juiste wijze laten labelen van Israëlische producten die gemaakt worden in nederzettingen. Timmermans is van mening dat de producten die in deze nederzettingen gemaakt worden niet gelabeld mogen worden als Israëlische producten, omdat de nederzettingen niet in Israël zouden liggen.

De logische vervolgvraag is waar dan wel ?

De Nederzettingen liggen voornamelijk in Judea en Samaria, voor de liefhebbers de Westbank genaamd. Dit zijn gebieden die door Egypte en Jordanië in 1948 zonder rechtsgrond zijn bezet na een agressieoorlog en die door Israël in 1967 in een verdedigingsoorlog zijn veroverd op deze landen. De term Westbank is overigens ingevoerd in 1950 toen Jordanië het gebied annexeerde.

Maar als het niet Israëlisch grondgebied is, wiens grond gebied is het dan wel ?

In het vredesverdrag dat Israël en Jordanië hebben gesloten in 1994 wordt het midden van de Jordaan aangegeven als internationale grens. De status van de betwiste gebieden wordt nadrukkelijk opengehouden, omdat hier over onderhandeld moet worden met vertegenwoordigers van de Palestijnse gemeenschap. Alleen die is tot op het bot verdeeld: Hamas accepteert in zijn geheel geen Joodse staat en Fatah-leiders spreken met dubbele tong: een Engelse die zegt vrede te willen en een Arabische die zich onwrikbaar en afwijzend opstelt jegens Israël.

Palestijns grondgebied is het op dit moment niet, aangezien er formeel geen Palestijnse staat bestaat. Zoals ook de Oslo akkoorden van 1993 bepalen zal door onderhandelingen het definitieve grondgebied vastgesteld moeten worden, waarbij een van de belangrijkste uitgangspunten van resolutie 242 gewaarborgd dient te worden, namelijk dat het resultaat moet leiden tot veilige grenzen voor de staat Israël. Wel is het mogelijk dat er nederzettingen zijn die, als gevolg van de noodzakelijke onderhandelingen en een definitief akkoord,  blijken te liggen op grondgebied dat straks mogelijk definitief toebehoort aan een toekomstige Palestijnse staat. Minister Timmermans loopt in feite dus voor de troepen uit.

Zolang de omliggende Arabisch-Islamitische wereld, ondanks dat Israël formeel vredesverdragen heeft met Jordanië en Egypte, er alles aan doet om op alle mogelijke manieren het bestaan van de staat Israël te ondermijnen, is minister Timmermans in zijn handelen voor de Arabisch-Islamitische wereld een dankbaar verlengstuk in hun niet aflatende strijd tegen Israël.

Het handelen van Timmermans voelt dan ook nadrukkelijk als “Internationaal onrecht” dat Israël wordt aangedaan. Timmermans zou zich dan ook in zijn prioriteitstelling eerst en vooral moeten richten op hoe de internationale gemeenschap een positieve wending kan geven aan de compleet mislukte en uit de hand gelopen Arabische lente, die in Syrië in twee jaar tijd al meer doden heeft veroorzaakt dan tijdens het meer dan 65 jaar durende Israëlisch-Palestijns conflict. Meer dan 70.000 doden in Syrië en duizenden andere doden in andere Arabische landen die te “kampen” hebben met de Arabische-lente die door het Westen zo bejubeld wordt.

Als resultaat van deze Arabische-lente komen nu leiders aan de macht die deze getroffen staten omvormen van een politieke dictatuur tot een religieuze dictatuur. De toekomst zal uitwijzen dat dit niet alleen gevolgen heeft voor Europa en de rest van de westerse wereld, maar dat dit vooral enorme gevolgen heeft voor Israël.

Als Timmermans niet over de schaduw van de zandkorrel Israël kan heen stappen en zich niet in de eerste plaats gaat richten op de uitzichtloze en dorre woestijn waarin Israël zich bevindt, dan zal er in de toekomst heel waarschijnlijk een moment komen dat Timmermans alleen met een groot schuldgevoel en misschien zelfs wel met weemoed terug kan denken aan de verrukkelijke wijnen uit Judea en Samaria, de Golan Hoogvlakte of misschien wel wijnen afkomstig van de heuvels van Jeruzalem.