Timmermans stelt de verkeerde prioriteiten

Dat Minister Timmermans als minister van Buitenlandse Zaken een uitdagende en complexe portefeuille beheert zal niemand vreemd in de oren klinken. De noodzaak om de juiste prioriteiten te stellen evenmin.

Daarom roept het ook vragen op dat Timmermans meent werk te moeten maken van het op de juiste wijze laten labelen van Israëlische producten die gemaakt worden in nederzettingen. Timmermans is van mening dat de producten die in deze nederzettingen gemaakt worden niet gelabeld mogen worden als Israëlische producten, omdat de nederzettingen niet in Israël zouden liggen.

De logische vervolgvraag is waar dan wel ?

De Nederzettingen liggen voornamelijk in Judea en Samaria, voor de liefhebbers de Westbank genaamd. Dit zijn gebieden die door Egypte en Jordanië in 1948 zonder rechtsgrond zijn bezet na een agressieoorlog en die door Israël in 1967 in een verdedigingsoorlog zijn veroverd op deze landen. De term Westbank is overigens ingevoerd in 1950 toen Jordanië het gebied annexeerde.

Maar als het niet Israëlisch grondgebied is, wiens grond gebied is het dan wel ?

In het vredesverdrag dat Israël en Jordanië hebben gesloten in 1994 wordt het midden van de Jordaan aangegeven als internationale grens. De status van de betwiste gebieden wordt nadrukkelijk opengehouden, omdat hier over onderhandeld moet worden met vertegenwoordigers van de Palestijnse gemeenschap. Alleen die is tot op het bot verdeeld: Hamas accepteert in zijn geheel geen Joodse staat en Fatah-leiders spreken met dubbele tong: een Engelse die zegt vrede te willen en een Arabische die zich onwrikbaar en afwijzend opstelt jegens Israël.

Palestijns grondgebied is het op dit moment niet, aangezien er formeel geen Palestijnse staat bestaat. Zoals ook de Oslo akkoorden van 1993 bepalen zal door onderhandelingen het definitieve grondgebied vastgesteld moeten worden, waarbij een van de belangrijkste uitgangspunten van resolutie 242 gewaarborgd dient te worden, namelijk dat het resultaat moet leiden tot veilige grenzen voor de staat Israël. Wel is het mogelijk dat er nederzettingen zijn die, als gevolg van de noodzakelijke onderhandelingen en een definitief akkoord,  blijken te liggen op grondgebied dat straks mogelijk definitief toebehoort aan een toekomstige Palestijnse staat. Minister Timmermans loopt in feite dus voor de troepen uit.

Zolang de omliggende Arabisch-Islamitische wereld, ondanks dat Israël formeel vredesverdragen heeft met Jordanië en Egypte, er alles aan doet om op alle mogelijke manieren het bestaan van de staat Israël te ondermijnen, is minister Timmermans in zijn handelen voor de Arabisch-Islamitische wereld een dankbaar verlengstuk in hun niet aflatende strijd tegen Israël.

Het handelen van Timmermans voelt dan ook nadrukkelijk als “Internationaal onrecht” dat Israël wordt aangedaan. Timmermans zou zich dan ook in zijn prioriteitstelling eerst en vooral moeten richten op hoe de internationale gemeenschap een positieve wending kan geven aan de compleet mislukte en uit de hand gelopen Arabische lente, die in Syrië in twee jaar tijd al meer doden heeft veroorzaakt dan tijdens het meer dan 65 jaar durende Israëlisch-Palestijns conflict. Meer dan 70.000 doden in Syrië en duizenden andere doden in andere Arabische landen die te “kampen” hebben met de Arabische-lente die door het Westen zo bejubeld wordt.

Als resultaat van deze Arabische-lente komen nu leiders aan de macht die deze getroffen staten omvormen van een politieke dictatuur tot een religieuze dictatuur. De toekomst zal uitwijzen dat dit niet alleen gevolgen heeft voor Europa en de rest van de westerse wereld, maar dat dit vooral enorme gevolgen heeft voor Israël.

Als Timmermans niet over de schaduw van de zandkorrel Israël kan heen stappen en zich niet in de eerste plaats gaat richten op de uitzichtloze en dorre woestijn waarin Israël zich bevindt, dan zal er in de toekomst heel waarschijnlijk een moment komen dat Timmermans alleen met een groot schuldgevoel en misschien zelfs wel met weemoed terug kan denken aan de verrukkelijke wijnen uit Judea en Samaria, de Golan Hoogvlakte of misschien wel wijnen afkomstig van de heuvels van Jeruzalem.

Help mij mijn kind het uit te leggen...

Geachte heren Van Bommel en Timmermans,

Ik zal het onomwonden zeggen: Ik heb uw hulp nodig…. ik krijg het niet uitgelegd…

Ik krijg niet uitgelegd waarom er zo ongelooflijk veel aandacht is voor het Israëlisch-Palestijns conflict en waarom Israël de bedreiging voor de wereldvrede zou zijn.

Dat is in ieder geval hetgeen ik van u heb begrepen tijdens de behandeling van de begroting van het Ministerie van Buitenlandse zaken afgelopen week.

Gisteravond had ik een gesprekje met mijn zoon, nog net geen tiener, maar wel heel betrokken bij de wereld om hem heen. Een mannetje dat niet ophoudt met vragen, soms word je er moe van…. ook al zijn zijn vragen nog zo legitiem…..

Zo ook gisteravond toen hij mij vroeg: “Papa, waarom krijgen Joden van alles de schuld?”

“Hoe bedoel je lieve schat ?”, zei ik.

“Nou, vandaag hoorde ik iemand praten over echte “Jodenstreken” . “ Zijn ze echt zo erg?”

Dus ik heb uw hulp nodig heren.

Waarom krijgt een volk en een landje dat 151^ste staat op de ranglijst qua oppervlakte,  97^ste qua inwonersaantal, slechts 0,2% van de wereldbevolking uitmaakt, zoveel internationale aandacht?
Maken de Joden zich zo belangrijk ?
Maken wij hier in het Westen dit volk te belangrijk ?
Maakt de Arabisch/Islamitische wereld dit te belangrijk (in oppervlakte 640 keer groter en wordt bevolkt door tenminste 320 mio Arabieren, voor namelijk Islamitisch. Dit is exclusief Turkije, Iran etc..)

Vallen er in Israël onder de burgers meer doden door geweld van de overheid dan in de omliggende landen zoals Syrië, Egypte, Gaza, etc….?

Vallen er in Israël meer doden door etnisch geweld dan in Afrika, zoals Congo, Rwanda, Somalië, Darfur in Sudan,  of meer doden dan in Irak, Pakistan, Afghanistan  etc ?

Is de armoede in de Palestijnse gebieden schrijnender dan in Afrika, Bangladesh, Pakistan, India etc…

Is het aantal SUV’s dat rond rijdt in Ramallah en luxe winkels in Hebron en andere Palestijnse steden minder dan gemiddeld in vergelijking tot andere Arabische plaatsen ?

Is het Israël dat het bestaansrecht van de omliggende landen niet erkent of is het juist dat Israël niet wordt erkend ?

Worden door Israëlisch soldaten Palestijnse vrouwen verkracht in bijzijn van hun man, net als in Congo gewoon is?

Worden homo’s opgehangen in Israël net als in Iran ?

Is er in Israël minder vrijheid dan in Saudi-Arabië  ?

Worden door de Israëlisch overheid tegenstanders achter de motor door de straten heen gesleurd?

Zijn er onder Israëlisch Joodse bevolking, zoals gebruikelijk in het Midden Oosten , allerlei religieuze terroristische groepen actief die door zelfmoordaanslagen dood en verderf zaaien onder Arabische burgers of onder de Palestijnen?

Wat is het heren, wat is het dat maakt dat jullie zo geobsedeerd zijn door Israël?
Hoe kan het dat de meeste (niet-bindende) resoluties gericht in de AV tegen Israël zijn ?

Er worden in het Syrische conflict honderden Palestijnen gedood en er zijn al meer dan 60.000 doden te betreuren.

In Myanmar vindt een ware etnische zuivering plaats onder etnische moslims, de Rohingya’s.

Per dag worden in Congo meer dan 100 vrouwen verkracht door rebellen.

In de VS worden door het toegestane wapenbezit jaarlijks tientallen kinderen gedood.

In Europa worden jaarlijks ongelooflijk veel  ongeboren kinderen het recht op leven ontzegt omdat de ouders “er nog niet aan toe zijn” .

Israël is zeker niet perfect, maar is Israël nu echt zo slecht dat het iedere dag in het centrum van de aandacht dient te staan ?

Is het beleid van Netanyahu echt erger dan de president van Wit-Rusland of van Poetin of de leider van Noord-Korea?

Is zijn beleid echt erger dan het ontkennen door Hamas van het meest fundamentele recht van Israël op een bestaan ?

Hoe leg ik mijn kind uit heren dat het bouwen van huizen in een stukje woestijn, bekend onder gebied E1, een bedreiging voor het vredesproces is terwijl de machthebbers van de Palestijnen geen enkel stuk land voor de Joden willen hebben, zelfs geen stukje woestijn,  en dat dit niet als een bedreiging voor het vredesproces wordt gezien ?

Hoe leg ik uit dat aan de oostkant van Israel een landbreedte van 15 km bedreigend zou zijn voor een levensvatbare Palestijnse staat (met achterland Jordanië) en aan de westkant 16 km breedte Joods land wel levensvatbaar is ?

Hoe leg ik uit dat de Abbas in het Engels andere boodschappen verkondigt dan in het Arabisch, zelfs tegengestelde boodschappen in zake de bereidheid tot vrede ?

Hoe leg ik uit dat op de Palestijnse TV, de Saudische, de Iraanse, op vele Arabisch Islamitische TV’s Joden als apen, ratten en varkens worden neergezet?

Wat heeft de Israëlische bevolking de inwoners van bovenstaande landen misdaan?

Is het echt allemaal de schuld van die "rot" Joden zelf?

Gaat dit conflict echt allemaal over een stuk land?

En zo ja, zonder ook maar 1 dode aan welke zijde van het conflict te willen bagatelliseren, is dit conflict echt zo veel erger, belangrijker, omvangrijker dan objectief gezien veel ergere mensonterende zaken in andere delen van de wereld?

Heren, ik kan Israël nauwelijks terugvinden op bovenstaand kaartje, en toch, en toch, het is in uw ogen het grootste gevaar voor de wereldvrede.

Is dat zo?
Of maken de Arabisch/Islamitische landen dit conflict tot een buitenproportionele omvang?

En wat zou daar dan de reden van zijn?

En waarom laat u zich hierin meeslepen?

Omdat in Israël het grootste onrecht  ter wereld plaatsvindt?

Ik krijg het mijn kind niet uitgelegd.

Reactie op opiniestuk The Rightsforum NRC 14 december 2012

14 december jl. schreven Van Den Broek en Siepermann een opiniestuk in het NRC http://t.co/r1T4WnGv,  waarin Timmermans opgeroepen wordt de relatie met Israël niet te intensiveren. Van den Broek en Siepermann zijn verbonden aan de organisatie The Rights Forum, waar ook Van Agt deel van uitmaakt.

Deze organisatie stelt dat “Alleen met een Midden-Oosten beleid dat op het internationaal recht gebaseerd is, kan Nederland effectief aan een duurzame oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict bijdragen. “

De uitwerking van deze stelling van deze organisatie laat zacht gezegd te wensen over.

Als we terug gaan, op basis van het door hen genoemde Internationaal recht, naar de start van het voortslepende conflict tussen Israël en de Palestijnen , dienen we terug te gaan naar 1947. Middels resolutie 181 van de VN werd goedkeuring gegeven aan de oprichting van de Joodse staat Israël. Israël accepteerde het verdelingsplan, de Arabisch/Islamitische naties verwierpen dit echter.

Op 14 mei 1948 werd de staat Israël uitgeroepen, waarna het direct aangevallen werd door de omliggende landen. In deze oorlog bezette Jordanië onrechtmatig de Westbank en Oost-Jeruzalem. Na deze onafhankelijkheidsoorlog zouden nog meerdere oorlogen volgen. In de oorlog van 1967 heroverde het Israëlische leger in een verdedigingsoorlog o.a. Oost-Jeruzalem, verdreef de Jordaniërs, maakte hiermee een einde aan de onrechtmatige bezetting van o.a. Oost-Jeruzalem en zorgde hiermee dat Oost-Jeruzalem voor alle religies weer vrij toegankelijk werd. Van 1948 tot 1967 hadden de Jordaniërs namelijk vreselijk huisgehouden in Oost-Jeruzalem door de meest Synagogen te verwoesten en Joden te verbieden Oost-Jeruzalem te bezoeken.

Tot op de dag van vandaag hebben de omliggende Arabische/Islamitische landen, op Jordanië en Egypte na, Israël nog steeds niet erkend en zijn een aantal landen nog steeds formeel in oorlog met Israël.

Het is voor mij onverklaarbaar waarom de bovengenoemde heren, die zeggen zich te beroepen op internationaal recht, bovenstaande feiten negeren.

Daarnaast zijn er vele vredesinitiatieven geweest de afgelopen 65 jaar, tijdens het grootste deel van deze periode werden de Palestijnen vertegenwoordigd door Arafat, terwijl aan Israëlisch zijde in deze periode verschillende PM’s van links tot rechts getracht hebben een vredesakkoord te sluiten , hetgeen nooit gelukt is.

Israël heeft eenzijdige stappen genomen, ondanks grote weerstand onder de eigen bevolking, om de Palestijnen te gemoed te komen, door Gaza in 2005 te verlaten. Deze stap heeft niets dan ellende gebracht voor 1 miljoen Israëliërs in de omgeving van Gaza, maar ook voor de 1 miljoen inwoners van Gaza heeft dit zeer slecht uitgepakt.

Het streng Islamitische Hamas kwam namelijk aan de macht en voert een waar schrikbewind, eerst door een burgeroorlog te voeren tegen Fatah, en sinds ze gekozen zijn als officiële vertegenwoordigers van de Gazanen zelf, tegen hun eigen bevolking. Zo werd tijdens het meest recente conflict voor de ogen van de wereld een tegenstander van het regime achter een motor door de straten heen gesleept.

Siepermann schrijft op de website van de Rights Forum dat Israël als schuldige aangewezen moet worden van de meest recente uitbarsting van geweld tussen Israël en Hamas, omdat het geweld oplaaide nadat Israël Achmed Al-Ja’abani met een precisie aanval uitschakelde. Dit is ver verwijderd van de waarheid, aangezien al maanden, bijvoorbeeld ook in Juni dit jaar, een regen van Hamas raketten op Israëlisch burgercentra werd afgevuurd. Nadat op 11 november een Israëlisch legerjeep werd aangevallen met een Anti-tank raket door Hamas, was de maat vol voor Israël en besloot het om “de Osama-Bin Laden” van Hamas, mede verantwoordelijk voor de jarenlange eenzame opsluiting van Gilad Shalit, te liquideren.

Waarom heeft Israël niet het recht om haar eigen burgers te beschermen en op te treden na jarenlange provocaties door Hamas?

Waarom reppen deze heren met geen woord over de uitspraken van Hamas überhaupt geen Joodse staat te accepteren en een Palestina na te streven van “de zee tot de rivier”, met andere woorden: geen ruimte, bestaansrecht voor Israël ?

Waarom protesteren deze heren niet tegen het nieuwe logo van de “gematigde Fatah”, waarin heel Israël voorgesteld wordt als Palestijns ?

Het is dan ook niet Netanyahu die een twee-staten oplossing onmogelijk maakt, het zijn de dieperliggende intenties/motieven van de Palestijnen  en de Arabisch/Islamitische wereld die een duurzame vrede onmogelijk maken. Dat heeft Netanyahu al lang geconstateerd, net als al zijn voorgangers, waardoor Netanyahu net als iedere leider die zijn verantwoordelijkheid neemt, niets anders rest dan zorg te dragen voor het creëren van veilige grenzen voor de Israëlische  burgers. Veilige grenzen voor een land, dat sinds resolutie 181 van de VN in 1947, door haar omgeving niet geaccepteerd wordt en ten diepste ook nooit geaccepteerd zal worden.

Om duurzame vrede te creëren zullen Van den Broek en Siepermann hun focus van de zandkorrel Israël moeten verleggen naar de dorre en uitzichtloze woestijn waarin Israël zich bevindt.

Om Israël overlevingskansen te bieden op lange termijn verdient Israël het weldegelijk dat de relaties door de Nederlandse regering worden geïntensiveerd.

Palestijnen hebben een eigen staat verdiend

Palestijnen hebben een eigen staat verdiend.

Donderdag 29 november heeft de VN terecht met een overgrote meerderheid gestemd voor opwaardering van het Palestijns lidmaatschap van de VN. Grote klasse. Daar is de Palestijnse bevolking ook hard aan toe en verdient dit meer dan ooit. 

Na alle "toenaderingsgeschenken" die de afgelopen weken door de Palestijnen getracht zijn af te leveren in Israël, is de Israëlische ondankbaarheid de druppel die mijn emmer heeft doen overlopen.

Ik heb er nog eens goed over nagedacht.

Samengevat komt het hier op neer:

1.     De Palestijnse bevolking heeft recht op een eigen staat, omdat zij 65 jaar lang, vanaf de eerste dag in haar bestaansrecht, zijn aangevallen en niet zijn erkend door Israël. De Arabieren, nu Palestijnen, hebben met man en macht geprobeerd om met de omliggende landen Israël in het zadel te helpen en alle noodzakelijke ondersteuning te geven. Helaas heeft Israël dit keer op keer hoogmoedig afgewezen. En zie, Israël is nu in democratisch opzicht een vreemde eend in de regio. Eigen schuld.

2.     De Palestijnse bevolking heeft recht op een staat omdat zij aantoonbaar, zoals de VN in haar regels heeft bepaald, voor opwaardering van het VN lidmaatschap in aanmerking komt omdat ze duidelijke grenzen heeft, een stabiele eenduidige regering en een macht die in staat is de orde te bewaken. De samenwerking tussen de verschillende vredelievende fracties in Palestina is een voorbeeld voor en een sieraad in de wereld.

3.     De Palestijnse bevolking heeft recht op een eigen staat, omdat door vrije verkiezingen lieden aan de macht zijn gekomen die openlijk, en niet in het geniep, politieke opponenten volgens goed Westers en democratisch gebruik, achter de brommer voortslepen door de straten. Zo maak je tenminste goed duidelijk met wie je een meningsverschil hebt. Geen achterkamertjes politiek.

4.     De Palestijnse bevolking heeft recht op een eigen staat, omdat haar leiders hebben aangetoond perfect om te kunnen gaan met verscheidenheid. Als het nodig is creëer je een soort van autonome gebieden. Gewoon, vriendelijk naar elkaar, elkaar respecterend, conflict mijdend.

5.     De Palestijnse bevolking heeft recht op een eigen staat, omdat haar leiders er alles aan doen om de banden aan te halen met de vrije democratische wereld in plaats van met bizarre regimes zoals Iran, Libanon, Egypte, Syrië etc. Welnee, een Arabische lente in Palestina zal nooit plaatsvinden door de perfecte levensomstandigheden die gecreëerd zijn door de leiders.

6.     De Palestijnse bevolking heeft recht op een eigen staat omdat voor de Palestijnse bevolking vrijheid van meningsuiting gewaarborgd is. Kritiek op het regeringsapparaat, ook al is die niet altijd opbouwend, wordt geduld en kan vrij geuit worden in de publieke ruimte, kranten, social media etc.

7.     De Palestijnse bevolking heeft recht op een eigen staat, omdat iedereen kan zijn wie hij of zij wil. Of je nu Christen bent, Homo, Jood, Moslim, wat dan ook, alles kan, alles mag, alles in vrijheid.

8.     De Palestijnse bevolking heeft recht op een eigen staat, omdat men een grote afkeer heeft van geweld. Straten worden vernoemd naar alle Nobelprijs winnaars voor de Vrede. Aan goede intenties geen gebrek.

9.     De Palestijnse bevolking heeft recht op een eigen staat, omdat zij de speelgoed industrie een enorme boost geeft door de aanschaf van allerlei speelgoed raketjes en ander materiaal, om de jeugd vooral maar te leren hoe pijnlijk en nodeloos het geweld is in de landen om hen heen. Nee, afkeer van geweld giet je met de paplepel in.

10. De Palestijnse bevolking heeft recht op een eigen staat, omdat ze de Joden attenderen op de “geschiedenis” van het land Palestina en de meer dan 3.000 jaar durende afwezigheid van het Joodse volk in Palestina. Geen psychiater kan hier tegen op. Gewoon recht door zee, of liever het Joodse volk in zee. Water is tenslotte een van de primaire levensbehoefte.

11. De Palestijnse bevolking heeft recht op een eigen staat, omdat hun leiders zo goed zijn het Christendom terug te brengen naar de wortels. Niks een Joodse Messias, Jezus was een Palestijn. Herijking, dat is wat het Christendom in die zin nodig heeft en dat nu ondersteund wordt door deze Palestijnse visie.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ongekend dat het Palestijnse volk, waarvan de vroege leiders al zo lang overleden zijn dat ik mij de namen van de laatste 3 leiders van een Souvereine Palestijnse staat niet meer kan herinneren, nog steeds die staat niet hebben waar ze zo recht op hebben.

Zodra zij hun staat hebben en Israël de blokkade van bouwmaterialen heeft stopgezet, kunnen de Palestijnen musea gaan bouwen, waarin de geschiedenis van het Palestijnse volk bijeengebracht kan worden.

Ik doe dan ook een oproep aan alle verzamelaars om beelden, munten, boekrollen, landkaarten, postzegels, stempels, kleding etc uit de vroege geschiedenis van dit prachtige volk te verzamelen en beschikbaar te stellen aan de toekomstige Palestijnse Regering van nationale trots.

Het zal me een museum worden..... lege schappen, vitrinekasten en kale muren, gefinancierd door de internationale gemeenschap. 

Christelijk antizionisme in het Midden-Oosten

Christelijk antizionisme in het Midden-Oosten


In het Reformatorisch dagblad van 1 oktober 2011 stond een artikel van Martin Janssen. Onderwerp was het Christelijk antizionisme in het Midden-Oosten. We zijn nu een jaar verder. Helaas moeten we constateren dat de situatie voor Israel verder verslechterd is. De Arabische lente heeft gezorgd dat politieke dictaturen worden vervangen door religieuze dictaturen, hetgeen automatisch een verslechtering betekent van de veiligheid van Israel.

Maar ook binnen de Westerse Kerk brokkelt de steun voor Israel verder af, door gebrek aan kennis van en zicht op de Joodse wortels van het Christendom. Ook door een uitgekiende en geraffineerde strategie van de Arabisch Christelijke kerk in het Midden-Oosten neemt de steun in het Westen af.


Veel westerse Christenen zijn in de veronderstelling dat Palestijnse of Arabische Christenen broeders/zusters in geloof zijn, dat zij dezelfde God eren, de God van Abraham, Isaac en Jakob. Dat is maar zeer de vraag. De kerk in het Midden-Oosten erkent grote delen van het oude testament niet, omdat....dit door Joden is geschreven.

Arabische Christenen zijn in de eerste plaats vooral Arabisch en dan pas Christen. Het feit dat het Joodse volk in opdracht van God zelf het beloofde land moest veroveren en binnengaan, vechten zij aan. In een van mijn eerdere blogs heb ik hier ook al aandacht aanbesteed.

http://israeleenstaatterdiscussie.blogspot.nl/2011/08/geen-landbelofte-geen-vrede.html

Een sterk kerkelijk anti-judaïsme en antizionisme heeft zich dan ook ontwikkeld binnen de kerken in het Midden-Oosten.

Het is dan ook pijnlijk te constateren dat de Westerse Kerk de achtergrond van Arabische Christenen niet meeweegt in haar mening/houdinig t.a.v. het Midden-oosten conflict. Te vaak vereenzelvigen Westerse Christenen zich te makkelijk met Arabische Christenen, zonder dat beseft wordt dat onder hen het Ani-Judaisme, Antisemitisme en Antizionisme net zo aanwezig zijn als in de rest van Arabisch Islamitische wereld.

De Palestijnen hebben een zeer geraffineerde theologie opgezet om het Christendom volledig van zijn Joodse wortels te ontdoen en daarmee de steun voor de Palestijnse zaak vanuit het Westen te vergroten. Deze theorie wordt de Palestijnse Bevrijdingstheologie genoemd. Een theologie die door een club als Sabeel ook omarmd wordt en waar verschillende predikanten binnen de PKN zich mee identificeren.

Om inzicht te hebben in de achtergronden van het christelijk antizionisme in het Midden Oosten heb ik het artikel van Martin Janssen onderstaand integraal overgenomen:


Israël heeft niet alleen te vrezen van de fundamentalistische islam. Ook vele christelijke leiders in het Midden-Oosten stellen het land, en de Joden, voortdurend verantwoordelijk voor de vaak benarde situatie van hun kerken.

Nog slechts weinig optimisten geloven dat de storm van politieke onrust en bloedvergieten die sinds enkele maanden door het Midden-Oosten raast, uiteindelijk zal resulteren in meer democratische en rechtvaardige rechtsstaten. Voor Israël lijken er nieuwe dreigingen aan de horizon te verschijnen. Volgens sommige deskundigen is de huidige situatie de bedreigendste voor de Joodse staat sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967. Meer nog dan Israël leven de oude christelijke gemeenschappen in de Arabische wereld in een toestand van existentiële onzekerheid en zelfs regelrechte angst. En het is de wind van de fundamentalistische islam die deze vrees aanwakkert.

Protocollen

Het is daarom voor menig westerling des te onbegrijpelijker dat veel christelijke leiders in het Midden-Oosten, van gewone priesters tot patriarchen, voortdurend Israël verantwoordelijk stellen voor de vaak benarde situatie van hun christelijke kerken. George Saliba bijvoorbeeld, een Syrisch-orthodoxe bisschop in Libanon, zei recentelijk tijdens een televisie-interview dat „de bron van alle onrust en burgeroorlogen in het Midden-Oosten het zionisme is, dat diepe wortels heeft in het judaïsme.” De Joden zijn volgens deze bisschop verantwoordelijk voor de financiering van alle onrust, „omdat dit in overeenstemming is met hun Protocollen van de Wijzen van Sion.” Dit soort verklaringen staat niet op zichzelf, maar vormt veeleer een vast patroon. De bloedige terroristische aanslag van oktober 2010 op de Mariakerk in Bagdad ligt nog vers in het geheugen. Deze aanslag, waarbij tientallen christenen het leven lieten, werd gepleegd door islamitische militanten van al-Qaida, die onmiddellijk na de aanslag vol trots de verantwoordelijkheid hiervoor opeisten. Dit weerhield de melkitische patriarch Gregorius III Laham er echter niet van om op de Iraakse televisie te verklaren „dat deze terroristische aanslagen op Iraakse christenen deel uitmaken van een zionistische samenzwering tegen de islam.” Volgens de patriarch hadden de aanslagen niets van doen met de islam, maar alles met het zionisme, „met de bedoeling de Palestijnen hun rechten te ontzeggen.”


Vermoord

Terecht wordt gesteld dat dit soort uitspraken van kerkelijke leiders in het Midden-Oosten de kwetsbaarheid van de christelijke kerken in deze regio weerspiegelt en hun angst om de woede van de islamitische meerderheid te wekken. Maar met evenveel recht kan men erop wijzen dat andere religieuze minderheden in het Midden-Oosten, zoals de ye-zidi’s, de baháien en de mandeeërs, in dezelfde moeilijke situatie leven zonder dat hun religieuze leiders hiervoor voortdurend Israël of het zionisme verantwoordelijk stellen. Hoe dit verschil in reactie te verklaren? Tot ver in de negentiende eeuw waren veel Europese consuls en westerse toeristen die de Arabische wereld bezochten, diep geschokt door het venijnige en openlijke antisemitisme van de oosterse kerken, met name in het Heilige Land. Ze verhalen bijvoorbeeld hoe Joden die het waagden om langs de Heilig Grafkerk in Jeruzalem te lopen, zonder pardon door christenen werden vermoord. Volgens de overlevering is de kerk gebouwd op de plaats waar Christus zowel gekruisigd als begraven zou zijn; het Heilig Graf. Het was hier in Palestina dat de vroeg-christelijke kerken van het Oosten direct werden geconfronteerd met de Joodse erfenis.


Huisvuil

Er ontstond een kerkelijk anti-judaïsme dat zich ontwikkelde rond twee theologische basisbegrippen. Enerzijds de notie dat de Joden hun eigen God hebben gedood en daarom permanent veracht en vernederd dienen te worden, en anderzijds het idee dat de christelijke kerk de synagoge heeft vervangen. De kerk was het nieuwe en ware Israël. De vernedering van de Joden en hun erfenis in het Heilige Land kreeg op verschillende wijze vorm. Historische bronnen uit de vierde en de vijfde eeuw vermelden dat de plaats in Jeruzalem waar eens de Joodse tempel had gestaan, op last van achtereenvolgende patriarchen was veranderd in de opslagplaats van het huisvuil van de stad. De déjudaïsering van Jeruzalem werd bijna verheven tot sacraal principe. Toen de islamitische kalief Umar ibn al-Khattab in het jaar 637 Jeruzalem veroverde, werd hem door patriarch Sophronius slechts één vraag gesteld. Terwijl de christelijke Byzantijnse wereld om hem heen in elkaar stortte, vroeg de patriarch de islamitische kalief om het besluit van de kerk dat Joden verbood in Jeruzalem te wonen, te handhaven.


Eigen vervangingstheologie

Na de islamitische veroveringen in de zevende eeuw bemerkten de christenen in het Midden-Oosten tot hun grote schrik dat de islam zijn eigen vervangingstheorie had. Binnen de islamitische theologie vervangt de moskee zowel de synagoge als de kerk en bovendien worden Joden en christenen als ”lieden van het boek” veelal gezien als één groep, die onderworpen werd aan dezelfde vernederende bepalingen van het befaamde beschermingspact (de dhimma). Die situatie duurde voort totdat in de negentiende eeuw onder druk van de Europese koloniale machten deze dhimma geleidelijk aan werd afgeschaft. In de dertien eeuwen echter dat Joden en christenen gezamenlijk onderworpen waren aan dit islamitisch beschermingspact zijn er talloze voorbeelden aan te wijzen van christelijke kerken die de Joden beschuldigden van rampspoed, hun door de moslims aangedaan. Zo werd in het jaar 1009 de Heilig Grafkerk in Jeruzalem verwoest door de legers van de Egyptische kalief Al-Hakim. De christelijke kerken in Jeruzalem gaven hiervan echter de Joden de schuld – met als gevolg dat er in Europa, waar dit bericht enkele maanden later met ontzetting werd ontvangen, een felle Jodenvervolging losbarstte. De huidige kerkelijke leiders in het Midden-Oosten, die voortdurend Israël en het zionisme beschuldigen in verband met de moeilijke situatie van hun christelijke gemeenschappen, lijken hiermee dus een oude traditie voort te zetten.


Verdreven

Tot eind negentiende de eeuw waren de christenen uit het Midden-Oosten en de Joden in zekere zin elkaars lotgenoten binnen het islamitisch concept van de ”lieden van het boek” die ervan beschuldigd werden Gods Woord te hebben vervalst en daarom vernederd dienden te worden. De komst van de Europeanen maakte een einde aan deze situatie en vanaf dit punt scheidden zich de wegen van de Joodse en de christelijke gemeenschappen. Het was tevens de tijd van allerlei vormen van nationalisme. Het Joodse nationalisme resulteerde uiteindelijk, in 1948, in de stichting van de staat Israël. In de daarop volgende decennia zouden de vrijwel volledige Joodse gemeenschappen uit de Arabische landen verdreven worden.


Overlevingsstrategie

Heel anders zou het de christelijke gemeenschappen vergaan. Zowel de Britten als de Fransen propageerden het ideaal van een multicultureel seculier Arabisch nationalisme. De christenen in de Arabische wereld zouden de vurigste aanhangers hiervan worden, in de hoop op deze wijze de Arabische samenlevingen te kunnen seculariseren. Het anti-zionisme en na 1948 de strijd tegen de staat Israël vormden echter de kern van dit Arabisch nationalisme. De christenen, die zich bewust waren van hun kwetsbare positie, zagen in de gezamenlijke strijd met de Arabische moslims tegen Israël een overlevingsstrategie. Dit antizionisme sloot in Palestina bovendien nauw aan op het oude theologische anti-judaïsme, dat –anders dan in Europa– nooit herzien werd.

Palestijnse fedajien

De Palestijnse kwestie ontwikkelde zich na 1948 tot hét centrale thema van de Arabische wereld en vooral de Palestijnse kerken gaven hier een gevaarlijke theologische wending aan. Op 2 september 1983 eindigde de Palestijnse leider Yasser Arafat een perconferentie in Genève met de volgende woorden: „Jezus Christus was de eerste Palestijnse fedajien (islamitische martelaar), die Zijn zwaard droeg op de weg over welke heden de Palestijnen hun kruis dragen.” Deze uitspraak illustreert de politisering van Jezus ten behoeve van de Palestijnse kwestie in de oorlog tegen Israël. Hij maakt deel uit van wat later de Palestijnse bevrijdingstheologie zou worden genoemd. Kern hiervan was de déjudaïse-ring of palestinisering van de Bijbel, waarbij de geschiedenis en de identiteit van het Joodse volk werden overgedragen op de Palestijnen. Waarmee Israël een bedrieger werd die de Palestijnen, als de eigenlijke dragers van de Bijbels geschiedenis, wilde uitroeien. Het waren Arabische christenen en niet de moslims die deze bevrijdingstheologie uitwerkten, omdat zij degenen waren die de Bijbel kenden.


Schrappen

In de oude vervangingstheorie werd de christelijke kerk gezien als het nieuwe Israël. In deze nieuwe vervangingstheorie echter, die de Palestijnse kerken uitwerkten, werden Jezus, Maria en de profeten Palestijnen, wat in zekere zin aansloot op het islamitisch denken dat hen allen zag als moslims. Hoe succesvol deze theorie was, bleek reeds in 1988, toen de anglicaanse synode in Nieuw-Zeeland onder druk van de anglicaanse bisschop van Jeruzalem besloot de woorden Sion en Israël uit de liturgie van de kerk te schrappen. Deze Palestijnse bevrijdingstheologie kreeg in 1994 een vaste structuur in het Sabeel Ecumenical Liberation Theology Center, dat gevestigd is in Jeruzalem. Het werd gesticht door de anglicaanse priester Naim Ateek. Het was deze Sabeelorganisatie die in 2009 het zogeheten Kairosdocument opstelde, waarin christelijke kerken in het Westen ertoe werden opgeroepen Israël te boycotten en met economische sancties te straffen. Het lijkt sindsdien de officiële politiek te zijn geworden van veel kerkelijke leiders in het Midden-Oosten, die het zionisme voortdurend verantwoordelijk stellen voor de gestage christelijke exodus uit hun regio.


Hebreeuwse wortels

Het is een veelgehoorde uitspraak dat de islam, in tegenstelling tot het christendom, geen reformatie en verlichting heeft doorgemaakt. Men kan hier echter aan toevoegen dat deze stelling ook lijkt op te gaan voor een aantal christelijke kerken in het Midden-Oosten. Het antizionisme van de Arabische wereld sloot nauw aan bij het oude theologische anti-judaïsme, en veel kerkelijke leiders zagen hierin een instrument om hun gedecimeerde christelijke kuddes te beschermen. Het Arabische nationalisme heeft echter gefaald en de fundamentalistische islam met zijn felle anti-Israël retoriek heeft de wind mee. En net als in de oude situatie is wederom dit antisemitisme het enige wat de kerkelijke leiders in het Midden-Oosten gemeen hebben met radicale islamisten. Met echter één wezenlijk verschil. De antizionistische agenda heeft be-wezen de positie van de fundamentalistische islam te versterken. Maar een christendom dat zijn eigen, Hebreeuwse wortels ontkent, slaat daarmee zijn eigen fundament weg – wat bewezen wordt door de snel groeiende diaspora van Arabische christenen in het Westen.




Verklarende woordenlijst

– Fundamentalistische islam: Stroming in de islam die vindt dat de islam alle aspecten van het leven moet beheersen en dat hun interpretatie van de islam aan anderen moet worden opgelegd.

– Protocollen van de Wijzen van Sion: Een fictief ‘verslag’ van een vergadering die in 1897 zou hebben plaatsgevonden in Basel, waarop Joodse leiders een samenzwering voor Joodse we-reldheerschappij zouden hebben gesmeed.

– Al-Qaida: Wereldwijd fundamentalistisch terreurnetwerk, opgericht door wijlen topterrorist Osama bin Laden.

– Zionisme: Een nationale beweging en ideologie die een Joods thuisland of Joodse staat ondersteunt in het gebied waar in vroegere tijden de Israëlitische koninkrijken Israël en Judea la-gen.

– Yezidi’s: Aanhangers van een geloofsovertuiging waarin men christelijke, islamitische en heidense elementen terug-vindt.

– Bahai: godsdienst die vooral de spirituele eenheid van de mensheid benadrukt.

– Mandeeërs: Aanhangers van een gnostische geloofsstroming die Johannes de Doper als hun laatste profeet be-schouwen. Als eerste profeet wordt Adam vereerd.

– Kalief: Islamitisch bestuurder en beschermer van het geloof.

– Dhimma: Niet-moslims met een beschermde status in een islamitisch land.