Soms vliegt het mij aan....

Soms vliegt het mij aan,
als ik zie hoeveel stil verdriet er is.
als ik merk hoe woorden kunnen verwonden.

Soms vliegt het mij aan,
als ik naar mijn kinderen kijk en mij afvraag:
hoe zal het later met ze gaan.

Als ik hoor van de beestachtige woede,
van het ongeremde kwaad,
En dat allemaal in naam van de Islam.


Soms vliegt het mij aan,
als ik zie de leegte om mij heen.
als ik merk hoe vaak het eigen geluk zo belangrijk is.

Soms vliegt het mij aan,
als ik naar mijn kinderen kijk en mij afvraag:
hoe zal het later met ze gaan

Als ik hoor van de vernedering en onderdrukking
die een volgeling van Jezus zal moeten ondergaan.


Soms vliegt het me aan,
als ik zie hoe slecht wij elkaar kennen.
als ik merk hoe weinig mensen Jezus erkennen.

Soms vliegt het me aan,
als ik naar mijn kinderen kijk en mij afvraag:
hoe zal het later met ze gaan.

Als ik hoor en zie al het kwaad, in woord en daad.
Als ik zie hoe Israël er steeds meer alleen voor staat.


Toch overwint uiteindelijk steeds weer het vertrouwen.
Dat U niet loslaat hetgeen Uw hand begon.
Dat geslachten gaan en geslachten komen.
Maar dat wij in Uw ontferming zijn opgenomen.
En dat wij mogen bouwen op de vaste grond,
van Uw beloften en Uw verbond.


Heer, kom spoedig terug.

Zionisme, Gods Feesten en hoogmoed...

Afgelopen week hebben 6 theologen een open brief verstuurd met daarin een stellingname tegen het Zionisme onder Christenen. Onder de opstellers bevinden zich o.a. Dr. Steven Paas en anglicaans priester Jos Strengholt.

Ik heb op deze brief al kort gereageerd op de blog van laatstgenoemde, Jos Strengholt. Kern van mijn bezwaar tegen het gedachtegoed van hen heb ik samengevat met de volgende zin:

"They cut the root and stole the fruit."

Jezus is door hen gekaapt en ontdaan van zijn Jood zijn in zijn denken en doen, Gods volk en land is gemarginaliseerd tot een volkje met hun eigen culturele feestjes en gebruiken, maar hebben niets meer van doen met Jezus en Gods plan met deze wereld.

“Maar wij willen laten zien dat de Heilige Schrift geen grond geeft aan een Israëltheologie die het volk, het land en de religie van na-Bijbels Israël op die wijze relateert aan het heil van mensen en derhalve abnormale proporties geeft. (...)”  aldus de opstellers van de brief.

Met andere woorden: het Joodse volk neemt geen bijzondere plek meer in bij en voor God ten opzichte van de andere volkeren in deze wereld.

Een citaat uit de vele opmerkingen door Jos Strengholt in verband hiermee is de volgende : “Als Israël deze feesten als culturele feesten wil vieren, hun feestje. Ik denk dat al die feesten hun volheid (vervulling) hebben gekregen in Jezus en wat hij voor ons deed” 

De Joodse feesten zijn dus een pure aangelegenheid voor Joden die dat willen vieren, maar voor ons Christenen heeft het geen enkele waarde.

Het bewust verbreken van de Joodse wortels c.q. banden met de wortels die ons dragen, is precies het punt waar ik grote moeite mee heb als het gaat om het verstaan van de Bijbel.
In dit kader neem ik de Joodse feesten als voorbeeld om te onderbouwen dat de wortels er wel degelijk toe doen. De Joodse feesten zijn er  niet alleen voor Joden ,maar ook voor Christenen.

Niet dat ik van mening ben dat ook Christenen de 7-grote Joodse feesten moeten vieren, maar wel dat wij door inzicht te verkrijgen in de Joodse context van deze feesten, de Bijbel beter kunnen verstaan en daarmee ook Gods (tijds-) plan met deze wereld, Zijn volk en land.

Dat is dus heel wat anders dan het verwijt dat stelselmatig uit de hoek van de opstellers van de brief doorklinkt dat het Christelijk Zionisme Israël naast of zelfs boven Jezus stelt of dat er voor het Joodse volk een andere weg tot behoud is dan Jezus. De felheid en het continue herhalen van dit verwijt neemt zelfs lasterlijke vormen aan.

Ook ik ben overtuigd van de kerntekst van het evangelie, Johannes 3:16 : “Want  alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven heeft”

Er is maar één weg, voor iedereen…….

Terug naar hetgeen ik in dit artikel wil bespreken, de Joodse feesten als één van de vele mogelijke voorbeelden om aan te tonen dat we niet zonder de Joodse context kunnen om de bijbel en daarmee Gods plan met deze wereld te verstaan en in te zien dat  God weldegelijk nog steeds zijn weg gaat met Zijn Volk.

De Joodse feesten.

God heeft een plan met deze wereld. De vraag is nu of God ook een tijdsplan heeft dat vaststaat of dat zijn plan qua tijd helemaal niet vastligt en dat God Zijn momenten nog niet heeft bepaald.

Zou God in Zijn Woord, dat volgens de bijbel aan de Joden is toevertrouwd (betekenisvol bewaard), mogelijk handvatten geven om de tekenen der tijden te verstaan ? Wij hebben tenslotte ook de opdracht gekregen goed te letten op de tekenen der tijden.

Inzicht in de Joodse feesten geeft antwoord op bovengestelde vragen. Gods feesten hebben namelijk een voorzeggende betekenis en maken hierin precies duidelijk de volgorde van Gods heilsplan met Zijn wereld.

Echter, feesten, feesttijden, tijden…..als wij aan tijden denken, denken we vanuit onze Gregoriaanse kalender, die niet overeenkomt met de Hebreeuwse kalender, de kalender die Jezus en het Joodse volk gebruikten. We zullen dus moeten denken vanuit de Hebreeuwse kalender.

Er zijn  7 grote Joodse feesten, onder te verdelen in voorjaarsfeesten en najaarsfeesten.

Jezus heeft deze feesten nauwkeurig gevierd, nooit afstand van genomen of opgeroepen deze feesten niet meer te vieren.

Interessanter is echter dat Jezus door zijn leven/lijden/sterven en opstandig exact tot op het uur nauwkeurig de voorjaarsfeesten heeft vervuld.

Laten we als voorbeeld het Pesachfeest nemen:

Pesach: Vier dagen voor Pesach moest een gaaf mannelijk lam geselecteerd worden.

Jezus: Jezus  is vier dagen onderzocht en ondervraagd door Farizeeën en Sadduceeën, Annas en Kajafas, Herodes en Pilatus en de moordenaar aan het kruis om een zonde te ontdekken.

Pesach: Op het derde uur werd het lam gebonden aan de hoorns van het brandofferaltaar.

Jezus: Jezus werd op het derde uur gebonden aan het kruis (marcus 15:25)

Pesach: Op het 6de uur  werd begonnen met het slachten van de lammeren.

Jezus: Op het 6de uur werd het duister op de middag van de kruisiging.

Pesach: Op het 9de uur wordt door de Hogepriester het lam geslacht en op de Shofar geblazen.

Jezus: Het is het negende uur waarop Jezus sterft op Golgotha.

Pesach: Het bloed van de lammeren bij het tempelplein werd vermengd met water en stroomde zo door de Hinnom valei.

Jezus: Toen Jezus stierf kwam er ook bloed en water uit zijn zij.

Pesach. De Israëlieten mochten de botten van het lam niet breken. (exodus 12:46)

Jezus: Ook de beenderen van Jezus werden niet gebroken omdat Hij zijn leven al had afgelegd (Joh 19:33).

Met andere woorden: Het beeld van het lam in het O.T. was een voorafschaduwing van het LAM Jezus dat nog moest gaan komen.

Jezus heeft de vier voorjaarsfeesten, zoals het Pesachfeest, het feest van de Ongezuurde broden, het Eerstelingenfeest en het Wekenfeest exact vervuld, tot op het uur !

Het voert nu te ver om de overige voorjaarsfeesten te bespreken.

Er ligt echter nog een fantastische betekenis en belofte verscholen in de Joodse najaarsfeesten, waarvan we op basis van de vervulling door Jezus van de voorjaarsfeesten mogen verwachten dat ook de najaarsfeesten exact  tot op het uur vervuld gaan worden door Hem ! Het is dus zeer interessant om deze najaarsfeesten, het Bazuinenfeest, Grote Verzoendag en het Loofhuttenfeest, nauwkeurig te onderzoeken.

God zegt in Leviticus 23 over de feesttijden: “De feesttijden die gij mij zult uitroepen als heilige samenkomsten, zijn MIJN feesttijden”  Dus geen cultureel feestje van de Joden, maar van en voor God.

Het zijn Gods feesten, waarvan exact bepaald was wanneer zij gevierd moesten worden, als heilige samenkomsten.

Samenkomst, Mikra, betekent repetitie. Feesttijden, Mo’ed, betekent bepaalde tijd of afspraak.

Leviticus 23:1 wordt dan: “De vaste afspraken die gij zult uitroepen als heilige repetities, zijn Mijn afspraken” . Het woord repetities maakt dus duidelijk dat we moeten oefenen, ons klaarmaken voor hetgeen dat komen gaat. De feesten zijn een schaduw van de dingen die gaan komen.

Waar in de kerk wordt de diepe betekenis van de Joodse feesten zoals het Bazuinfeest, Grote Verzoendag en het Loofhuttenfeest geleerd, zodat we vast oefenen, klaarstaan, gereed zijn voor hetgeen gaat komen ? Wat zeggen deze feesten ons ? Wat kunnen de Joodse Rabbi’s ons hier over leren?  Onderwijzen de opstellers van de brief hun schapen hier in ?

God gaf deze feesten als een altoosdurende instelling (Lev 23:41, ex 12:14).

Het woord feesten heeft ook nog een andere betekenis, namelijk gedenken.

Gedenken doe je OPDAT…..

Het is onmogelijk om in een blog uitgebreid en diep in te gaan op deze feesten. Ik wil u er wel graag vast op wijzen dat er binnenkort een zeer interessant boek over dit onderwerp uitkomt. Ik zal u daar op deze blog ter zijner tijd  ook over informeren.

Zoals de voorjaarsfeesten een voorafschaduwing waren van Jezus leven/lijden/opstanding,  zo zijn de najaarsfeesten een voorafschaduwing van Jezus wederkomst en roept God ons op om middels deze feesten / gedenkmomenten te repeteren, ons klaar te maken en om de tekenen der tijden te verstaan.

De feesten zijn schaduwen van ware gebeurtenissen in de toekomst, die Jezus centraal stellen. De Joodse feesten hebben dus wel degelijk een Nieuw Testamentische betekenis.

We zullen dus terug moeten naar onze Joodse wortels om Gods woord te kunnen verstaan. Israël als volk en land is ook in deze tijd nog steeds van belang omdat hij door Zijn volk zichzelf kenbaar maakt.

Israël wordt 79 keer genoemd in het Nieuwe Testament. 77  keer heeft dit dezelfde betekenis als in het Oude testament. Het woord Jood komt ongeveer 200 keer voor  in het Nieuwe Testament. In geen van deze gevallen geeft de context aanleiding voor een bredere uitleg van Jood  als bedoeld zijnde “Christen”

Laten de opstellers van de brief hun hoogmoed varen, waar Paulus al voor waarschuwde in Romeinen 11:20: “Zeker, ze zijn afgebroken vanwege hun ongeloof en u dankt uw plaats aan uw geloof. Wees daarom echter niet hoogmoedig, maar heb ontzag voor God”

Gods woord zegt dat in het nieuwe Jeruzalem op de poorten van de stad de namen zullen staan van de 12 stammen van Israël en dat het Loofhuttenfeest door alle volkeren gevierd zal worden. (Zach 14).

Het getuigt van grote hoogmoed Israël, het Joodse volk af te serveren als iets uit de oudheid, als iets dat vergaan is, iets dat niet meer relevant is, terwijl alle tekenen, profetieën, Gods feesten en beloften, Gods Woord, wijzen op de speciale plaats van het Joodse volk in Zijn handelen, in Zijn plan.

Wordt vervolgd.

Arabisch/Islamitische cultuur een tikkende tijdbom ?

Onder de oppervlakte van de Nederlandse multiculturele samenleving tikt een tijdbom.

Deze tijdbom is de Arabisch-Islamitische cultuur, die in toenemende mate de overhand krijgt in Nederland en Europa.

Tot deze verontrustende conclusie kom ik op basis van mijn ervaringen tijdens mijn werkzaamheden als remedial teacher in het basisonderwijs. De uitzichtloze situatie waarin veel allochtone inwoners met een Arabisch-Islamitische achtergrond in Nederland zich zelf brengen, is een tweede verontrustende conclusie die getrokken kan worden.

De ervaringen zijn opgedaan op een Protestants Christelijke school. Deze school kent qua leerlingen vele nationaliteiten. De kinderen zijn afkomstig uit 15 verschillende landen, waarvan de helft een Arabisch-islamitische achtergrond heeft. Deze kinderen komen uit landen zoals Iran, Irak, Pakistan, Turkije, Algerije, Indonesië, Marokko en Afghanistan.

De andere helft komt uit Europese landen zoals Polen, Frankrijk, Spanje, Portugal, Duitsland, Rusland en Nederland. 

De verschillen met betrekking tot hun houding, inzet en betrokkenheid bij school zijn groot tussen deze twee groepen leerlingen en hun ouders.

Gezien de demografische ontwikkelingen, waarbij een verdere toename verwacht wordt van Arabische-islamitische allochtonen in Europa en dus ook Nederland, moeten we ons ernstig zorgen maken over deze verschillen.

Eerst enkele voorbeelden van ervaringen die ik met allochtone kinderen met een Arabisch/Islamitische achtergrond heb opgedaan in het onderwijs: 

1. Na een compliment aan een Algerijnse jongen van 6, “zo dat ging goed vriend”, werd mij door hem  te verstaan gegeven dat ik niet zijn vriend was, omdat ik wit ben en dus Amerikaan !

2. Een Algerijns meisje van 8 vertelde mij dat zij alle Fransen haatte, omdat die hun land hebben afgepakt.

3. Een Pakistaans meisje gaf te verstaan dat alle Indiërs de Pakistanen dood wilden hebben, dus zij haatte mensen uit India.

4. Een jongen van 8 uit Iran gaf mij te kennen Soennieten te haten, omdat zij alle Imams van de Sjiieten gedood hebben.

5. Een jongen uit Marokko hoeft van zijn ouders niet te luisteren naar vrouwen.

6. Een andere Marokkaanse jongen hoeft niet zoals alle andere klasgenoten eens in de zoveel tijd het bord schoon te maken en een bezem door de klas te halen. Zijn moeder vindt dat niets voor jongens, dus doet zij het voor haar zoon.

7. Een Algerijnse jongen van 7 vertelde mij dat hij samen met zijn moeder een film over  “de Jodenmens” had gezien,die ,binnenkomend in het huis van een arme Palestijnse man met een glas water in zijn hand, dit glas uit handen van de Palestijn had genomen, een slok nam en vervolgens de rest over de grond uitgooide en zonder wat te zeggen weer het huis uit liep.

(Dit lijkt verdacht veel op anti-Joodse Nazi stemmingmakerij. Puur antisemitisme, dat kleine kinderen met de paplepel wordt ingegoten.)

8. Een Turkse moeder heeft gewezen op de grote problemen in haar familie als haar zoon weer blijft zitten. Hierdoor wordt de familie ten schande gemaakt.  Of de school daar rekening mee kon houden.

9. Een andere uitspraak betreft die van een jongetje van 7 die vertelde dat het hem toch niets uitmaakt wat mensen van hem vinden, omdat zij, de Islamieten, toch binnenkort de baas zullen zijn in Nederland.

Navraag op andere scholen heeft uitgewezen dat bovenstaande voorbeelden geen uitzondering zijn.

Dit alles creëert een beeld van een cultuur en opvoeding van haat en onverdraagzaamheid t.o.v. anderen waar de meeste Arabisch-Islamitische kinderen van kinds af aan in opgroeien.

Dit verklaart mogelijk ook de zeer geringe betrokkenheid van veruit de meeste allochtone ouders met een Arabisch-islamitische achtergrond. Op ouderavonden komen de meeste niet en op verzoeken aan ouders voor ondersteuning van allerlei activiteiten komt haast geen reactie vanuit deze hoek. De meeste ouders reageren ook niet op dringende verzoeken om thuis vooral Nederlands te praten met hun kinderen, zodat de taalachterstand beperkt of verminderd wordt. Voor het slagen in deze maatschappij is beheersing van de Nederlandse taal essentieel.

Onderwijs.
Taalachterstand is een groot probleem, zeker in relatie tot de huidige onderwijsmethodieken.

Het realistisch rekenen van tegenwoordig, (in tegenstelling tot het mechanisch rekenen van weleer), waarin rekensommen verwerkt worden in een stuk tekst dat een praktijksituatie beschrijft, vereist een goede beheersing van de Nederlandse taal. Met een gebrekkige woordenschat en taalbeheersing zijn  het, naast zwakke autochtone leerlingen, vooral de allochtone kinderen die de grootste achterstand oplopen.

Het is juist de onderwijsmethodiek in combinatie met de grote achterstand in taal die zorgt dat allochtone kinderen van Arabische-islamitische komaf niet kunnen meekomen in het basisonderwijs. Uiteraard zijn er uitzonderingen, echter de ervaring leert dat het succes van deze kinderen mede wordt bepaald door ouders die wel betrokkenheid bij hun kind en school tonen en thuis zorgen voor een leeromgeving waarin de Nederlandse taal centraal staat.

Zowel door de cultuur waaruit / waarin deze kinderen opgroeien en hun opvoeding,  waarin sterke elementen zitten van haat, onverdraagzaamheid  t.o.v. andersdenkende en een sterke focus op hun Arabisch-islamitische achtergrond,  maar ook door alle problemen die ze ondervinden in het onderwijs, ontstaat een grote groep die laag is opgeleid, erg hangt aan hun Arabisch-islamitische cultuur en onverdraagzaam staat tegenover het Westen en Israël.

Het is niet een “ver van mijn bed show”, het zijn niet  “die moslims uit de landen in het midden-Oosten”, het is een groot gedeelte van de Arabisch/Islamitische gemeenschap in de Westerse wereld die een tikkende tijdbom vormt binnen onze samenleving.

Door het niet integreren, het niet in voldoende mate de taal spreken, het afzetten tegen de in hun ogen verdorven Westerse wereld (maar wel gebruik maken van alle vrijheden en voordelen die deze Westerse wereld hen bied), het handelen vanuit een superioriteitsgedachte t.o.v. Joden, Christenen, anders gelovigen en ongelovigen, ontstaat voor deze groep mensen een uitzichtloze maatschappelijk situatie. Vanuit deze situatie wordt het afzetten tegen de omgeving waarin zich men bevindt alleen maar versterkt.

Demografische ontwikkelingen.

De demografische ontwikkelingen in Europa geven voldoende aanleiding tot zorg over de toekomst van Nederland en Europa.

De autochtone bevolking in Europa vergrijst, het geboortecijfer is bijna historisch laag, gemiddeld 1,38.

Toch stijgt het aantal inwoners in Europa door immigratie, die voor ongeveer 90% bestaat uit Moslims. De moslimbevolking kent een veel hoger gemiddeld geboortecijfer.

Als gevolg van dit feit zal over ongeveer 15 jaar de helft van de Nederlands bevolking uit Moslims bestaan. De Duitse regering verwacht in 2050 een Moslimstaat te zijn en over twintig jaar zal Europa gegroeid zijn van 52 naar 105 miljoen inwoners die de Islam aanhangen.

Bovenstaande ontwikkeling zal een enorme impact hebben op ieder niveau van onze samenleving, aangezien het gewoon is in een democratie zich te kunnen organiseren en op basis van meerderheidsstandpunten actief deel te nemen aan het openbaar bestuur.

De leider van Libië, Kadaffi, heeft in 2008 al gezegd dat er straks geen terroristen meer nodig zijn, aangezien de doelstellingen (Islamitische overheersing) ook via een democratische weg gerealiseerd kunnen worden.

Al met al ligt er een sombere toekomst in het verschiet voor de autochtone Europeaan.

Het wordt tijd dat partijen zoals GroenLinks, PVDA, SP en D66 de ogen openen voor het onverenigbare van de Joods-Christelijke wortels van het huidige Europa met de Arabisch-islamitische cultuur van de meeste allochtonen. 

Laten we bidden voor een overheid die dit risico zal onderkennen, zodat de immigratie beperkt wordt. Niet vanuit haat of afkeer van een moslim als individu, maar vanwege het onverdraagzame karakter van de Arabisch-islamitische cultuur en het onverenigbare daarvan met onze Joods-Christelijke vrije democratische westerse wereld.

De leugen als belangrijkste wapen tegen Israël

Het grootste probleem is het “uitgevonden” Palestijnse volk.

De echte aanleiding is het door de Arabisch/islamitische landen niet erkennen / accepteren van een Joodse staat.

De ware oorzaak is het feit dat het conflict een geestelijk conflict is, een conflict tussen de geestelijke machten d.m.v. religies en culturen.

Ik houd er van om maar direct to-the-point te komen: de meesterzet van de grote leugenaar: het uitgevonden Palestijnse volk Er zijn niet drie, niet twee, er is zelfs niet een Palestijnse leider te noemen van een onafhankelijke soevereine Palestijnse staat van voor 1967, of voor 1948, of wanneer dan ook in de geschiedenis.

De creatie van een Palestijns volk is echter een meesterzet gebleken in de geschiedenis van Israël sinds 1948, of eigenlijk sinds 1967, want pas toen werd  een nationaal Palestijns bewustzijn geraffineerd in de wereld gezet. Als je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, het wordt vanzelf “waarheid” . De term “Palestijns volk”  is ondertussen uitgegroeid tot een geaccepteerd begrip, zonder dat men beseft dat de geschiedenisboeken van dit “volk”  uit 1 blanco pagina bestaat. Gecentreerd, met hoofdletters, staat midden op deze blanco pagina in koeienletters: “GEWELD” .

GEWELD: van vliegtuigkapingen tot een aanslag op het Israëlisch Olympisch team in München, van aanslagen op bussen en Pizzeria’s en 2 intifada ‘s, tot een regen van raketten op Israëlische burgercentra. Daartussen is en wordt alles uitgeprobeerd om zich te verzetten tegen de staat Israël en het Joodse volk. Een volk  dat het toegewezen stuk land,  dat oorspronkelijk op basis van het originele verdelingsplan van de Volkerenbond veel groter was, morrend heeft geaccepteerd, terwijl de Arabische / Islamitische landen van het begin af aan überhaupt tegen de vorming van een Joodse staat  zijn geweest. Echter, de Volkerenbond, de UN, de “wereld”  heeft in 1947 besloten land toe te wijzen aan het zwaar getroffen Joodse volk. Dit volk had, gezien ook de historische banden met dit stuk land, een buitenprovincie van het Ottomaanse Rijk en later onderdeel van Brits Mandaat gebied, recht op dit stukje land. Stukje, omdat dit in omvang in het niet valt bij het 640 keer grotere omliggende Arabisch grondgebied.

Vanaf dag 2, 15 mei 1948, werd Israël echter  in haar bestaansrecht bedreigd. Direct vielen omliggende landen Israël aan, maar op wonderbaarlijke wijze hield Israël echter stand en wist het zelfs haar grondgebied uit te breiden. Israël werd in deze fase van binnenuit aangevallen door de Arabische inwoners van dit stuk Brits Mandaatgebied, ondersteund door omliggende Arabische naties, zoals het net ontstane Jordanië, Irak, Syrië en Egypte.. Echter, in deze tijd was nog geen sprake van een “Palestijns Volk”.

Na de smadelijke nederlaag van de Arabische legers in 1967, dat een zoveelste poging was Israël militair te vernietigen, veranderde men van tactiek. Het “Palestijnse volk”  werd uitgevonden. Door de Arabische inwoners  van Israël een nationale  identiteit te geven, werd het conflict op een ander niveau gebracht. Een strategische zeer goede zet, met desastreuze gevolgen tot op de dag van vandaag.

De huidige generaties weten door gebrek aan kennis namelijk niet beter dan  dat het Palestijns Volk bruut wordt onderdrukt door een machtig Israëlisch leger, dat op een agressieve wijze het land heeft afgepikt van een vreedzaam en welwillend volk, dat al eeuwen lang een rijke en culturele geschiedenis heeft opgebouwd in het door hun geliefde land dat hen afgepakt is.

Massa’s naïeve mensenrechtenactivisten hebben zich het lot aangetrokken van dit volk alsof het de onderdrukte indianen , Armeniërs of  Aboriginals betreffen en spreken heden ten dage van etnische zuiveringen en apartheid, alsof Israël de wandaden begaat zoals die begaan zijn door de Nazi’s, de Turken, Zuid-Afrika of de Hutu’s en de Tutsi’s.  Zelfs de aanhangers van vervangings-,vervullings- en/of de bevrijdingstheologie, nemen deze termen zonder schroom over, waardoor een zelfde sfeer gecreëerd wordt als de sfeer zoals Christelijk Europa met Duitsland voorop heeft gecreëerd voorafgaand aan de tweede wereld oorlog en die geleid heeft tot de Holocaust.

Door het geven van een massieve identiteit aan een volk dat geen volk was is het zicht op de achterliggende oorzaken volledig vervaagd. Missie geslaagd, vanuit Arabisch/Islamitisch perspectief uiteraard.

Het onweerlegbare feit is namelijk dat door alle zogenaamde vredesactivisten, Human Rights vechters en andere ondefinieerbare Pally friends (Van linkse politici tot ontwrichtte christenen zoals Van Agt en ontspoorde personen als Gretta Duisenberg)  voorbij gegaan wordt aan de  “onwelwillendheid” van de Arabische naties om het bestaansrecht van Israël te erkennen op basis van het in 1947 door de UN opgestelde en geaccepteerde verdelingsplan. Door de UN opgesteld en geaccepteerd, bij meerderheid !

Laten nu net deze activisten in  alles de UN/VN als hoogste (moreel) gezag accepteren en Israël verwijten alle resoluties aan haar laars te lappen. Dit heet meten met twee maten.

Er kan hier dus geen sprake zijn van het “kip-of-het-ei” syndroom: het verdelingsplan was helder, Israël heeft dit morrend geaccepteerd, terwijl de omliggende Arabische naties een dag na de onafhankelijkheidsverklaring op 14 mei 1948 besloten een poging te doen Israël weer van de kaart te vegen.

Een oorlog leidt altijd tot vluchtelingen, zo ook in deze onafhankelijkheidsoorlog.

Honderdduizenden toen nog Arabische inwoners (later dus het Palestijnse volk genoemd) hebben, veelal n.a.v. oproepen van Arabische leiders om Israël te ontvluchten in afwachting van de glorieuze overwinning door de Arabische naties, het land verlaten.  Tijdelijk dachten ze dus. Maar ook waren er honderdduizenden Joodse vluchtelingen die, ook met achterlating van hun bezittingen, verjaagd werden uit de omliggende Arabische naties. Deze vluchtelingen werden echter niet opgeroepen door de Joodse leiders om te vluchten, maar moesten vluchten. Over het recht op terugkeer van deze Joodse vluchtelingen en/of vergoeding voor verloren bezittingen, wordt echter nooit gesproken door alle activisten en Pally friends.

Wat is er dan aan de hand ? Waarom is het beeld zo vertroebeld ? Waarom zijn de emoties zo heftig als het gaat over een stuk land dat 640 keer kleiner is dan de omliggende Arabisch/ Islamitische naties? Waarom  krijgen immer voortdurende conflicten in Afrika, die een veel groter aantal slachtoffers kennen als gevolg van bizarre wreedheden (zoals het door vijandige soldaten doorboren  van de schede van de vrouw om de man te traumatiseren zodat hij niet meer kan vechten), vele malen minder aandacht en maken zich zo weinig mensen hier druk om?

Het antwoord is simpel: het Israëlisch-Palestijns conflict is ten diepste een conflict tussen de geestelijke machten van Israël en de heersers van deze aarde. Het is ten diepste een opstand tegen God om zijn plannen met deze wereld, met zijn volk en land te dwarsbomen.

Vaak wordt gezegd dat Israël als land is ontstaan als gevolg van de Holocaust.  Ik ben er echter van overtuigd dat het precies andersom is. Ook de duivel kent Gods plan. De duivel heeft geprobeerd  middels de verschrikkingen tijdens de Holocaust de terugkeer van het Joodse volk naar het aan hun beloofde land te dwarsbomen door een poging te doen dit volk uit te roeien en hiermee Gods plan te dwarsbomen.  Aangezien dat niet is gelukt tracht hij heden ten dage door bijvoorbeeld de Arabisch/Islamitische wereld Gods plannen te dwarsbomen.  Daarnaast  zet hij een van de meest effectieve wapens in: de continue herhaalde leugen.

Door valse verhalen / leugens kunnen mensen kapot worden gemaakt en ten onder gaan, maar ook volken en landen kunnen op deze wijze ten onder gaan. Dat is op dit moment de inzet, de strategie.

Van Agt haalde dit zelfs onbewust aan tijdens een recente lezing door te stellen: “militair kan men niet winnen van Israël, daarom geef ik zoveel mogelijk lezingen. Sommige stenen krijg je namelijk niet kapot met geweld, maar continue druppelen op een steen holt  deze steen vanzelf  uit”  . Van Agt als wapen in handen van de Satan ! En zo gebruikt de Satan vele Christenen, die alles wat voor Israël staat vervangen door de Gemeente, vervuld zien in Jezus, vergeestelijken of wat dan ook. 

Ook de Satan kent Gods Plan. Hij zal tot het eind toe alles proberen God te dwarsbomen. Hij zal alle mogelijke middelen inzetten. Wapen u en voorkom dat u een werktuig  wordt/ bent in satans hand !

4 mei: Dodenherdenking, een nieuwe holocaust is in de maak.

Op 4 mei, dodenherdenking, stond er een artikel van Manfred Gerstenfeld op de opiniepagina van het ND. Titel: Kans op tweede holocaust.

Het is 4 mei, 21:05 uur, als ik  dit schrijf. Ik heb met mijn vrouw en kinderen geluisterd naar de verschillende toespraken. De zwijgende stemmen die toch spreken, de lessen die getrokken moeten worden uit het verleden om een nieuwe holocaust te voorkomen. Het raakt me allemaal en de angst vliegt me aan.

Zoals Gerstenfeld schrijft: Een nucleair Iran is een bedreiging voor het bestaansrecht van Israël. En toch voelt dat als “de ver van mijn bed show” .  Mijn angst wordt veroorzaakt  door het besef dat het gevaar van veel dichterbij komt, zelfs van binnenuit.

Van binnenuit de kerken, gevaar vanuit  medechristenen. 

Van der Laan had het in zijn toespraak op de Dam over “rekenschap afleggen”.  Dat moeten wij ook als Christenen. Rekenschap afleggen over 2.000 jaar Christelijk Antisemitisme, vanaf bijvoorbeeld 325 n.C. met het Concilie van Nicea, tot Luther die een puur anti-Joods 7-stappenplan opstelde.

Luther, die door Hitler als een van de grootste Duitsers allertijden werd genoemd.

En nu,  anno 2012,  neemt de anti-Joodse houding weer toe, ook binnen de kerken, onder Christenen.

Onder invloed van eenzijdig bericht gevende media,  gebrek aan kennis van de ontstaansgeschiedenis van het  huidige land Israël,  dwalende theologische visies zoals vervangings- of vervullingsleer en vergeestelijking van Israël en het gebrek aan kennis van het  Woord zelf van die kerkgangers die vooral voor het goede gevoel op Zondag naar de kerk willen, krijgt het leugenachtige onkruid kans wortel te schieten binnen onze eigen muren.

We worden Israël moe.  “Geef toch land voor vrede” wordt Israël vaak vanuit de kerkbank toegeschreeuwd. “Israël is een apartheidsstaat”, “Gaza is een concentratiekamp” en  “Israël zuivert de Palestijnse gebieden en Oost-Jeruzalem”  zijn krachttermen die vaak gehoord worden binnen de muren van de kerk.

Gerstenfeld schrijft dat velen een tweede Holocaust niets kan schelen. Als je het zou vragen dan zou dit uiteraard ontkent worden. Maar ik vermoed dat velen, net als voor de tweede wereldoorlog, zich gewoonweg niet bewust zijn van het feit dat ze bewust of onbewust een klimaat creëren dat een tweede holocaust mogelijk maakt.

Israël komt steeds meer alleen te staan. Onderdruk van de lauwheid van velen,  waarin klakkeloos zonder eigen verdieping en onderzoek van nieuws ”feiten” en onderzoek van de Heilige Schrift, worden langzamerhand de randvoorwaarden opnieuw gecreëerd.

Een verblinde geest in deze is ook Van Agt, die tijdens een recente lezing voor Islamitische studenten  niet ageerde tegen de woordkeuze “Israël is het kankergezwel in het Midden-Oosten dat weggesneden dient te worden”

Zoals Gerstenfeld ook beschrijft is dit een gebruikelijke aanduiding van Israël  in de omliggende landen.

Van Agt greep deze lezing niet aan om uitgerekend voor dit Islamitische publiek de geestelijke / religieuze dimensies van het Israëlisch-Palestijns conflict in deze context bespreekbaar te maken.

Een tweede Holocaust is in de maak. Gerstenfeld benoemt Iran, maar zover hoeven we niet te gaan. Het gevaar ligt ook dicht bij huis.

Is dit  niet wat overdreven , zult u als lezer nu misschien denken.

Ik stel die lezer een tegenvraag: Kunt u garanderen dat de mensheid echt en voldoende geleerd heeft van het ontstaan van en het proces dat geleid heeft tot de Holocaust?

Ik durf die vraag niet positief te beantwoorden. Daar is de gelatenheid, de lauwheid, de onwil om zich te verdiepen in het Israëlisch-Palestijns-Arabisch-Islamitisch conflict  te groot voor.

Wij zijn vooral bezig met onszelf, ons eigen geluk, ons eigen goede gevoel, onze eigen zoektocht naar de juiste spirituele invulling. Alles wat dat in de weg staat ervaren we als lastig en ongewenst. Zo krijgt de vorst van de leugen ook nu weer vrij spel en roepen we: “Geef die Palestijnen toch gewoon hun land”

“Ich habe es nicht gewusst”  zal voor u als lezer niet meer opgaan.

Ik hoop ook niet dat we dit ooit nog hoeven uit te spreken en dat ik dus geen gelijk krijg.

Maar de bijbel is helder: Voor Israël zal een grote tijd van benauwdheid aan breken. Gelukkig kunnen we vanuit diezelfde bijbel weten en vertrouwen op dat Michael dit volk zal bijstaan.

God is trouw, tot in alle eeuwigheid.

Brief aan Van Agt

Geachte heer Van Agt,

Zoals in mijn vorige blog vermeld heeft u donderdag 19 april jl. een lezing gegeven aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam. Deze lezing werd georganiseerd door de Islamitische studentenvereniging IQRA.

Ik heb over uw lezing al enige zaken aan de orde gesteld. Nu heb ik een aantal vragen voor u.

Al deze vragen hebben betrekking op de context van het Israëlisch-Palestijns conflict. Context, omdat ik zeer weinig context heb vastgesteld in uw lezing en het daarmee als bijzonder eenzijdig en gevaarlijk heb ervaren.

Laten we beginnen bij het eind van uw lezing, waarin de vraag gesteld werd of Israël niet het kankergezwel is in het Midden-Oosten, dat weggesneden dient te worden.

U wilde niet zover gaan het bestaansrecht van Israël te ontkennen. Tenslotte had "de wereld", de United Nations bij meerderheid van stemmen besloten land aan Israël toe te wijzen.

U wees eerder die avond op het feit dat "de piepjonge staat Israël op de tweede dag van zijn bestaan aangevallen werd door 5 omliggende Arabische naties, die de oprichting en daarmee het bestaan van de staat Israël niet erkenden". Ook heeft u op andere momenten tijdens uw lezing verwezen naar Internationaal recht en vooral de schending daarvan. Uiteraard dan alleen gewezen op de vermeende schending daarvan door Israël…..

Vraag: context Internationaal Recht

Indien u het naleven van Internationaal Recht zo belangrijk vindt en het hoogste gezag toekent aan de Verenigde naties (waarvan iedereen hopelijk weet dat die politiek gedomineerd wordt door een meerderheid van Arabisch/Islamitische landen (en die dus op voorhand Israël afwijzen) ) , zou u dan niet , volgens uw eigen normen, moeten beginnen bij het begin en de Arabische Landen aanwijzen als hoofdschuldigen van het nog immer voortdurende Arabisch-Palestijns-Israëlisch conflict, omdat zij vanaf dag 1 Israël niet geaccepteerd hebben, een oorlog zijn begonnen en nog steeds geen vrede hebben gesloten met Israël en deze staat dus niet erkend hebben? Dient u dus het Arabisch/Islamitisch leiderschap niet in de eerste plaats te veroordelen voor het door u vermeende immer voortdurende tragisch lijden van het Palestijnse volk ?

Aan het begin van uw lezing presenteerde u trots dat uw organisatie The Rights Forum bestaat uit tal van wetenschappers / juristen. Misschien ook eens goed om contact op te nemen met Universitair hoofddocent Dr. Matthijs de Blois, die een zeer verhelderend boek heeft geschreven over de juridische betekenis van de ontstaansgeschiedenis van Israël. Voor u en de lezers van deze blog: hier kunt u dit belangwekkende boek bestellen: http://christenenvoorisrael.nl/winkel/boeken/2054-israel-een-staat-ter-discussie-dr-matthijs-de-blois-1250

Ik heb me ook afgevraagd hoe uw mening zich verhoudt tot uw "persoonlijke context".

U bent van Katholieke huize. De Christelijke kerk kent vanaf de eerste kerkvaders en haar grondlegging/oprichting een sterk antisemitisch karakter. Zo is bij het Concilie van Nicea 325 nC. vastgelegd dat christenen alle Joodse gebruiken, Joden waren overigens de eerste Christenen, feesten en gewoonten moesten afzweren.

2.000 jaar lang heeft de Kerk uitgeblonken in verschrikkelijke daden

tegenover het Joodse volk.

Een ander gerespecteerde kerkvader, Luther, heeft middels een 7-

puntenplan getracht de Joden uit het openbare leven te verstoten. Hitler heeft elementen overgenomen uit dit plan en Luther uitgeroepen tot een van de grootste Duitsers aller tijden. U kent de uitkomst: 6.000.000 Joden vermoord.

Vraag : Context Persoonlijke ontwikkeling:

In hoeverre is uw Christelijke overtuiging, voortkomend uit een zwarte Christelijke geschiedenis t.a.v. het Joodse volk, bewust of onbewust, van grote invloed op uw benadering van het Palestijns-Israëlisch conflict ?

Tijdens uw lezing heb ik u overigens met geen moment horen spreken over de mogelijkheid dat dit conflict ten diepste een geestelijk/religieus conflict zou kunnen zijn. Gezien uw publiek was het een unieke mogelijkheid deze vraag voor te leggen aan uw toehoorders, die voor 99% bestond uit moslims.

Op Hamas TV worden in kinderprogramma's Joden voorgesteld als apen en varkens en wordt gezegd dat Joden het heilige land bevuilen. De Palestijnse overheid tracht via een geraffineerde campagne de Joodse geschiedenis van Jeruzalem uit te wissen door te ontkennen dat er een Joodse Tempel op het Tempelplein heeft gestaan en wordt Jezus tot Palestijn verklaard. En al eeuwen lang is de Gouden Poort dichtgemetseld en zijn er graven van moslims voor deze poort aangelegd. In de bijbel, ook in uw katholieke bijbel, staat toch echt een heldere en duidelijke beschrijving van Gods geschiedenis en handelen met het Joodse volk en hoe God Zijn volk het land liet innemen en bevolken.

Vraag: religieuze context:

Het feit dat de Arabische wereld, met het Palestijns leiderschap voorop, tracht de geschiedenis van Jeruzalem te ont-Joodsen, hoe verhoudt zich dat tot uw bijbel en wat zegt dat over de geestelijke c.q. religieuze dimensie van dit conflict ?

Uw lezing is een lange tirade tegen Israël, die u voorstelt als Goliath vechtend tegen het arme David, de Palestijnen. Op zich al een kromme vergelijking, als u de uitkomst kent.

     

U spreekt echter over het Palestijnse VOLK. Nu heb ik me de afgelopen tijd echt suf gezocht naar de geschiedenis van dit door u omarmde volk. Mogelijk dat ik bij de verkeerde boekwinkels kom, maar u kunt vast mijn volgende vraag beantwoorden.

Vraag: historische context:

Kunt u mij 3 Palestijnse leiders noemen van een soeverein Palestijns volk, natie, land, die regeerden over "Palestina" in de periode voor 1948 ? Of moet ik 1967 als jaartal nemen, want rond die tijd kom ik in de boeken pas voor het eerst de term "Palestijns Volk" tegen?!

Punt is namelijk ook dat ik in de reisverslagen van handelsreizigers uit de 18de en 19de eeuw lees dat het huidige Israël in die tijd dor en leeg was, vol distels en stenen en haast onbewoond. Klinkt haast bijbels, zou je kunnen zeggen. Afgezien van enkele bedoeïenstammen en achtergebleven Joden was er volgens deze reizigers geen kip te bekennen.

Overigens is het als het goed is ook in uw bijbel voorzegd dat God de afstammelingen van Ismaël rijk zou zegenen. Nou volgens mij kunnen we wel vaststellen dat dit waarheid blijkt te zijn. Een rijke islamitische geschiedenis, een enorm grondgebied (640 keer groter dan Israël) en enorme rijkdommen aan natuurlijke grondstoffen zijn in het bezit van de Arabisch/islamitische naties.

  

Toch wel bijzonder, zeg maar wrang, is het dan te moeten concluderen dat van het allereerste begin van dit conflict deze rijk gezegende naties het enorm laten afweten t.o.v. hun Palestijnse broeders. In Libanon, Jordanië, Egypte en Syrië zijn het tweederangsburgers met minder rechten. Toch wenst u keer op keer Israël als apartheidsstaat te duiden en Israël te beschuldigen van genocide.

Nu gaat het nieuws snel, misschien sneller dan u kunt bijhouden, dus u zou wat gemist kunnen hebben. Daarom vertel ik het u maar dat Fatah afgelopen week Hamas heeft beschuldigd van het economisch uithongeren van de Gazaanse bevolking.

Vraag: context Mensenrechten:

Wat zegt bovenstaande ten diepste over de motieven van de broedervolken en eigen leiders dat zij blijkbaar meer waarde hechten aan de strijd tegen Israël dan dat ze geven om het lot van hun eigen “broeders” en bevolking in de Palestijnse gebieden ?

Welke mensenrechten verdedigt u en wie zou u daar nog meer op kunnen aanspreken ?

Geachte heer Van Agt, beste Dries, er komt een uitspraak in mij naar boven......een zin die de geschiedenis van de afgelopen 65 jaar samenvat en die mij maar niet los wil laten. Een zin die mij de toekomst ook doet vrezen, een zin die mijn verlangen naar de spoedige terugkeer van Jezus doet aanwakkeren, namelijk:

"Zolang de haat tegen Israël groter is dan de liefde voor hun eigen kinderen, zal er geen vrede komen"

U weet vast wie deze uitspraak heeft gedaan.

Ik wil u vragen uw eigen hart en motieven te onderzoeken, de context van het conflict te verbreden en mee te nemen in uw overwegingen en naast Israël ook de omliggende landen aan te spreken op hun rol in dit conflict en aan te spreken op hun bijdrage aan de oplossing om het lijden van zowel Palestijnen als Joden te beëindigen.

Maar misschien moeten wij wel samen, vertrouwend op God en Zijn plan met deze wereld, het overlaten aan de Almachtige en bidden: Here Jezus, kom spoedig terug.

Maranatha !

Van Agt demoniseert Israel opnieuw tijdens lezing voor Islamitische studenten

Donderdag 19 april jl. gaf Dries van Agt een lezing aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Deze lezing was georganiseerd door de islamitische studenten vereniging IQRA.

De titel van deze lezing was veelbelovend: Het beloofde land en de verloren vrede.

Aangezien de doelgroep was studenten die het Hoger Beroeps of  Universitair onderwijs volgen, ging ik hier naar toe in de verwachting dat het onderwerp kritisch onderzocht zou worden en dat er ruimte zou zijn voor een genuanceerd debat, waarin de verschillende stand- en gezichtspunten aanbod zouden komen.

Deze verwachting werd echter tijdens de inleiding door Dries van Agt al snoeihard te niet gedaan door zijn opmerking dat er wel vragen gesteld mochten worden, maar geen kritiek op zijn standpunt, want dat maakt hem razend, omdat dit onderwerp hem aan het hart gaat.

De eerste lachers had Van Agt daarmee al op zijn hand en hierdoor ontstond al snel een sfeer van "we gaan er eens goed voor zitten, het wordt een fijn avondje Israël-bashen" . Teleurstellend voor een wetenschappelijk universitaire omgeving.

Vervolgens ging de heer Van Agt echt los. De titel van de lezing kon al na 5 minuten ingeruild worden voor "Israël is het kwaad van alles in het M-O en Europa heeft de schuld van de Holocaust afkocht door het creëren van een Joods thuisland ten koste van de Palestijnen"

Veelzeggend was dat de heer Van Agt zijn dieperliggende emoties niet kon bedwingen. Herhaaldelijk kon hij zich net op tijd corrigeren, door uitgesproken zinnen die begonnen met "Altijd is het Israël" te herstellen in "Vaak is het Israël" etc.…. De diepe afkeer van Israël en dat de emotie hier de baas is van de ratio kwam zo duidelijk naar voren.

Het werd echt vervelend toen Van Agt een verhaal vertelde over zijn bezoek aan Gaza, waar hij kinderen zag met stoma's. Van Agt wist te vertellen dat artsen hem hadden verzekerd dat de Israëlische soldaten bewust op kinderen schieten, bewust op de buik, zodat ze voor het leven verwond zullen zijn. De zaal vol islamitische studenten hing natuurlijk aan zijn lippen.

"Israël pleegt genocide in Gaza" ging er ook kritiekloos in, naast de opmerking dat in de statuten van de Likoedpartij tussen de regels door staat dat zij streven naar een groot Israël, Eretz Israël, van de zee tot de Jordaan. Overigens was dit een bevestigend antwoord op een vraag van een student of het waar was dat Israël streeft naar een Groot Israël en daar ook de omliggende landen zoals Jordanië etc. mee bedoeld. Hele vragen, halve waarheden, suggestief….insinuerend.

De vraag "Denkt u dat de PVV gefinancierd wordt door Israël ?" werd door Van Agt beantwoord met een dikke knipoog en vergezeld van "wat denkt u zelf, de PVV wil niet voor niets dat de financiering niet openbaar wordt".

Gedurende de hele avond is er geen enkele nuancering aangebracht, is er geen enkele kritiek op de Palestijnse autoriteiten geweest, behalve dan 2 oneliners "natuurlijk ben ik tegen terrorisme" en "in mijn vrienden kring zitten ook hele goede Joden". De nadruk werd hier door Van Agt echter gelegd op het feit dat het "politiek ontzettend stom was om aanslagen te plegen, omdat de Palestijnen hier internationale sympathie mee hebben verloren"

Kritiek op de muur was er uiteraard ook. Daar hanteerde Van Agt wel een heel aparte redenering. “De muur werd door Israël geplaatst na voortdurende aanslagen. Deze muur werd vervolgens voor een groot deel op Palestijns grondgebied geplaatst”  aldus van Agt.  En nu komt het: “De Muur is ondertussen achterhaald, want er zijn geen aanslagen meer”  . Nee meneer van Agt, dat komt dus door die muur zou een weldenkend mens reageren. Maar nee, de zaal knikte weer instemmend.

De laatste vraag was misschien wel het meest significant en veelzeggend: "Meneer Van Agt, is Israël niet de Tumor die weggesneden dient te worden uit het Midden-Oosten ?"

De heer Van Agt kon zich net op tijd herstellen van zijn schuimbekkende tirade tegen Israël en trapte, zich mogelijk bewust van de lading van deze vraag, niet in de val: "Nee, Israël is tot stand gekomen door een meerderheid van de UN, maar oh, wat was het een domme beslissing".

Samenvattend:

Van Agt kwam in deze lezing niet verder dan het demoniseren van Israël. . Een teleurstellende ervaring, een ongenuanceerd eendimensionale lezing, zonder enige context. Bovendien ook erg gevaarlijk, want minimaal 150 islamitische studenten zijn maximaal gevoed in hun overtuiging dat alles de schuld is van Israël, het westen , met vooroplopend de VS en Groot-Brittannië.

Zelfs een oproep aan de Arabische landen om Israël nu eindelijk eens te erkennen kon hij niet over zijn lippen krijgen.

Ook bleef het gevoel bij mij hangen dat Israël, nauwelijks 60 jaar na misschien wel de grootste tragedie in de geschiedenis, de Holocaust, de moord op 6 miljoen Joden, niet langer moest zeuren en dit niet moet afwimpelen op de Palestijnen.

Een gemiste kans van Van Agt om specifiek voor dit publiek ook te wijzen op het ontlopen van de verantwoordelijkheid van de Palestijnse leiders en Arabische machthebbers om dit conflict op te lossen.

Conclusie: Van Agt brengt met dit soort lezingen de door hem gewenste rechtvaardige vrede op geen enkele wijze dichterbij.